Ευφημισμός…αυτή είναι -περίπου- η κατάλληλη λέξη! Όσα εγκωμιαστικά σχόλια και αν αποτυπωθούν ωστόσο, είναι περιττά, γιατί χάνεσαι μέσα σε μια άσκοπη αναζήτηση επιθέτων που δεν χαρίζουν στην ουσία του, αυτό που βίωσες. Αυτές τις στιγμές τις ζεις, τις ρουφάς σταγόνα, σταγόνα..Σταματάει ο χρόνος, αυτό τουλάχιστον εύχεσαι…Σημειώνεις στο τετραδιάκι που κουβαλάς πάντα στο μυαλό σου: η σκηνή σου θυμίζει καμπαρέ δεκαετίας 60ς -70ς, ένα ματσάκι άνθρωποι μας υποδέχονται με τις πειθήνιες μορφές τους, την θεατρικότητα, τα γάργαρα ηχοχρώματα της φωνής, τις μαγευτικά ηλεκτρισμένες συγχορδίες, τα κύμβαλα και τους ήχους που γεννούν οι χνουδωτές μπακέτες …Εκτοξεύει κάποιες λέξεις, πράγματι ήταν και συνεχίζει να είναι μια δύσπεπτη χρονιά…Ξαφνικά, έχεις διακτινιστεί σε μια άλλη διάσταση, σε μια vintage εποχή με τις κυματιστές κορδέλες της σκηνής να λαμπιρίζουν ανάλογα με τα φανταχτέρα χρώματα των φώτων, την playmobil μπάντα με τα disegual κοστούμια να παρασύρονται σε ένα χορό μουσικών αισθήσεων oldies but goodies ταξιδεύοντάς μας στις μέρες βινυλίου με τραγούδια που εύχονταν να είχαν γράψει οι ίδιοι ή μάλλον ο ίδιος…
Ο Vasillikos, κατάγεται από τους Raining Pleasure, με εμφανείς επιρροές από την indie αγγλόφωνη σκήνη, μέσω της μουσικής του συνέυρεσης με το κοινό και των παραφυσικών δυνάμεων της φωνής του που ταιριάζουν απόλυτα με τις επανεκτελέσεις των κομματιών που ερμηνεύει στο Παλλάς, εξαϋλώνεται…Έχω την αίσθηση ότι είναι ένας ταχυδακτυλουργός, ένας μικρός μάγος που απέδωσε και ερμήνευσε αντίστοιχα με αριστουργηματικό τρόπο, χθες βράδυ, συνθέσεις και μουσικούς θρύλους αλησμόνητων αναμνήσεων.
Tip: έχει κάνει την ενορχήστρωση όλων των τραγουδιών και παίζει μόνος του όλα τα όργανα που ακούγονται στο σόλο ντεµπούτο του.
Τον ευχαριστούμε για την όμορφη βράδια…
. Κανονικά, θα έπρεπε να είχα κατεβασμένη μια μούρη μέχρι εκεί κάτω….Αντιθέτως θα έλεγα, έχω μια γλυκιά νύστα και αισθάνομαι μια απίστευτη ηρεμία. Ονειροπολώ και αναπολώ τη θαλπωρή του κρεβατιού…θα αφήσω την ημέρα να τιτιβίσει και να κλείσει το ίδιο όμορφα με τη χθεσινή βραδιά…σιγά μην το χαλάσω!
Αν και με αποσυντονίζουν πάντα οι σκέψεις μου σε σχέση με τα συναυλιακά δρώμενα του μήνα…τα οποία προσπαθώ εδώ και μέρες να καταγράψω αλλά βαριέμαι. Την εβδομάδα που πέρασε βρεθήκαμε στο Ελληνικό, Ejekt Festival 1 μέρα. To Line up φάνταζε δυνατό στις λεζάντες των περιοδικών και στις υπαίθριες (ολέθριες) διαφημίσεις. Δυστυχώς όμως, δεν ανταποκρίθηκε πλήρως στις προσδοκίες μας. Οι White Lies, ένα φρέσκο σχήμα με alternative rock ήχους, δυνατές κιθάρες και hopefully ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον, οι Starsailor με country καταβολές, ανέμελες θύμησες και τραγούδια που μουρμουρίζαμε σε φοιτητικά σπίτια τις χρονιές 2002-2003 (γερό χαρτί ο μπασίστας), οι Editors με ένα overdose από synth μπλιμπλίκια, ωραία μεν αλλά copy paste hit-ακια (Munich – An end has a start, Bullets-Sparks), και οι Pixies που δώσανε αναμφισβήτητα το vibe της βραδιάς, με χαλαρό moshing σε all time classic κομμάτια όπως το Debaser, Where is my Mind etc χωρίς πολλές ανάσες, γρήγορα rythms και απλόχερα χαμόγελα από την Kim. Eνδιαφέρουσα βραδιά χωρίς πολύ, πολύ ενθουσιασμό την επομένη!Εξάλλου, δεν δυνάται όλες οι συναυλίες να είναι σαν τους Pearl jam και AC/DC.
Σε αντίθεση με την συναυλία των Silversun Pickups @ Gagarin205 όπου και πάθαμε την πλακάρα μας!!!!!! Τι να πω για αυτό το αναπάντεχο event? Τρελαθήκαμε κυριολεκτικά, σπινιάραμε, χοροπηδήσαμε, αποθεώσαμε το γκρουπ…μορφές, ιδιαίτερος ήχος και φωνητικά, πολύ κουλ σκηνική παρουσία από τον Brian, η Nikkie μας σκλάβωσε με το ύφος της χαμηλοβλεπούσας ντροπαλής παιδούλας χαχαχαχχα, καλά για τον Kung Fu drummer δεν έχω λόγια…θυμάμαι μόνο την σκηνή να βαράει το πιατίνι στο θεό και λιώνω από τα γέλια!!!!Έχει τη σωστή κατατομή ντράμερ!Και το σωστό attitude κινησιολογικά!
