Γράψε, σβήσε…γράψε σβήσε….Η μέρα της μαρμότας…Ξυπνάς σε ένα αποστειρωμένο (;) δωμάτιο νοσοκομείου με ένα λούνα παρκ εκκρεμές στο δεξί σου χέρι…Τα βράδια παίζεις συγκροούμενα αυτοκινητάκια με τις γωνίες του τοίχου και με όλα τα γεωμετρικά σχήματα που προεξέχουν …Ένα κρεβάτι φάντασμα να σε στοιχειώνει, ακόμη και ο πιο άθεος σκοταδιστής θα το ξέπλενε με αγιασμένο νέρο προκειμένου να του χαριστούν λίγα λεπτά απολαυστικού REM.
Εκρηκτικά κοκτέιλ πυρομαχικών κάθε διαμετρήματος και φακελάκια στερεών πολεμοφοδίων να παρελαύνουν αδιαλείπτως, πρωί μεσημέρι βράδυ, στις στεγνές, ατροφικές μου φλέβες, στο σακατεμένο μου έντερο, στα σμπαραλιασμένα μου κύτταρα, και στο κουρελιασμένο μου σώμα…Πόσο κρύα είναι η μοναξιά, δεν την θωρείς απλά…την χαιδεύεις. Είναι παγωμένη, και όμως πρέπει να συνυπάρξεις μαζί της μέχρι να ανάψουνε ξανά οι φάροι.
Ένας διακαής πόθος να μυρίσεις τον μολυσμένο αέρα της πόλης αρκεί να δραπετεύσεις. Κοιτάς τα καράβια να φεύγουν, εσύ μένεις. Και τότε ξεκινούν τα ατελείωτα ταξίδια πέρα δώθε, η ανικανότητα της αυτοεξυπηρέτησης προβάλει στο κινηματογραφικό πανί και το ναδίρ της ζωής, σου κουνάει επιδεικτικά το δάχτυλο, για να σου θυμίσει ότι το ζοφερός σκότος δεν είναι προνόμιο κανενός….
Κατά τ’ άλλα επανήλθαμε…με συμπληρωματικά χαμόγελα στον πλανήτη της κοσμοθεωρίας μας…
