βητα-πεις-23-σκηνες-εγκληματος

Πως θα αποκαλούσα την σχέση μου με την εγχώρια χιπ χοπ σκηνή; Με μια λέξη, πλατωνική. Ή μάλλον ασεξουαλική. Δεν έτυχε να γνωριστούμε καλύτερα, και αν συνέβη, στο παρελθόν, ήταν μόνο για λίγα βράδια. H κομπανία γνωστή σ’ όλους. Active Member, FFC και Terror Ex Crew. Δεν είναι θέμα αισθητικής ή μονόχνωτου είδους ανθρώπου, καφρολάγνου, που την βρίσκει μόνο με φωνητικά γρέζια, δυνατές κιθαριές και βαρυνταλκάδικα ντραμς. Είναι θέμα επικοινωνίας και ενεργοποίησης ντοπαμινών. Η μουσική είναι η ηχητική γλώσσα του έρωτα, δεν είναι ένα απλό σύμπλεγμα ήχων, ριμών και κουπλέ δίχως υπόσταση. Αυτή η γλώσσα, λοιπόν, δεν μίλησε τότε στην ψυχή μου, δεν επικοινώνησε το βαθύτερο μήνυμα γι’αυτό και δεν προχωρήσαμε ποτέ στο MCing παρασύνθημα. Κάπου εκεί νομίζω ότι χάθηκε το παιχνίδι.

O τροχός όμως γύρισε και χτύπησε ΒΠ γεροντοέρωτας. Hardcore. Άλλωστε η μουσική χρόνια δεν κοιτά. Δεν έχει σημασία το πότε τους άκουσα πρώτη φορά, δεν παίζει ρόλο το πόσο με βοήθησε και το πότε με συντρόφευσε, απλά ένιωσα αυτό το «κάτι» στην πρώτη μας συνάντηση. Οι φλεγόμενες γροθιές της Βήτα Πεις στρατιάς στο Γήπεδο Σπόρτινγκ τον περασμένο Δεκέμβριο ήταν μόνο η αρχή. Το παν είναι να κρατάς τη «φάση» ζωντανή και αυτοί, συντροφιά με τους μυημένους οπαδούς της «ομάδας 23», του δίνουν και καταλαβαίνει. Πιστά, ειλικρινά, με αγάπη. Έτσι απλά, αισθάνθηκα την ανάγκη, και αυτή τη φορά, να βρίσκομαι στο Κύτταρο. Το όφειλα άλλωστε στην καλά κρυμμένη “yo” πτυχή του  εαυτού μου.

Το ημερολόγιο έδειχνε Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2002. Εκείνο το βράδυ, στην πόλη της Καλαμάτας, στα πρώτα βήματα επί σκηνής, τα βλέμματα των «ραψοδών» συναντιόντουσαν. «Καλησπέρα, είμαστε οι Βήτα Πεις, Δεύτε Λάβετε Στυλ.» Από εκείνη τη μέρα, πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια.  Άφησαν τη μουσική τους σε κοινή θέα, με δωρεάν download, για να μπορέσεις να τη βρεις εσύ…και ΕΣΥ. Και την ανακαλύψαμε, την υποστηρίξαμε με την παρουσία μας, την φωνή και την συμμετοχή μας. Το venue της Ηπείρου κατάμεστο.  Εικοσιτρείς (23) Σκηνές Εγκλήματος με θύτες και θύματα όλους εμάς.  Οι «κανονισμοί» απλοί.

  1. Δεν ανεβαίνουμε στη σκηνή: Κοινώς, αποφεύγουμε τις καθιερωμένες εκρήξεις αγάπης και αλτρουισμού στο βωμό της «θύρας 23» που καταλήγουν σε συνήθεις πρακτικές όπως wall of death, crowd surf, stage diving. ΝΟΤ
  2. Δεν τραβάμε βίντεο και φωτογραφίες: για να μην μάθει ποτέ κανείς τι έχασε εκείνο το σαββατόβραδο.
  3. Η επιλογή λευκού ή μαύρου χρώματος t-shirt: ενδυματολογικός περιορισμός που τηρήθηκε σε γενικές γραμμές. Προσωπικά ασπρόμαυρος συνδυασμός, όλως τυχαίως.

Το stage ντυμένο με τα πανό της «ομάδας», εξέδρα στημένη στη μέση, Βήτα Πεις σε απόσταση αναπνοής, ανασηκωμένες ανοικτές παλάμες πάνω-κάτω και το πάρτυ ξεκινά. «Είναι κάπως μικρός ο κύκλος που έχω φτιάξει, παράλληλα μεγάλος για να σε αγκαλιάσει…» Οι Άσαρκος, Φορτσάτος, Ηatemost ακροβολίζονται στα τρία σημεία του «ορίζοντα» και γίνονται οι οικοδεσπότες μας στον οίκο του ελεύθερου λόγου. Αρχίζουν να ραπάρουν εναλλασσόμενα με τάχιστους ρυθμούς ενώ οι θεατρικές ασπρόμαυρες φιγούρες των ONIMOD στο βάθος έδιναν το ηχηρό τους στίγμα άλλοτε συνοδεία video art και άλλοτε μέσω της αργόσυρτης κίνησης που ταυτίζεται απόλυτα με το μουσικό flow. Αποσπάσματα από την στιχουργική δεινότητα των ΒΠ προλόγιζαν τα διάφορα τραγουδιστικά μέρη δίνοντας hints για το σετ που επρόκειτο να ακολουθήσει.

Οι ΒΠ είναι μάγκες και αυτή η απόψη εδραιώνεται κάθε φορά μέσω της επαφής που έχουν με τον κόσμο στις ζωντανές τους εμφανίσεις. «Εκεί τα σχόλια πάνε περίπατο και παίρνουν θέση οι πράξεις, οι εικόνες και τα συναισθήματα». Παρότι βρίσκονται στη σκιά των media και των mainstream διαδρομών, η δημοτικότητά τους δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη. Παραμένουν πιστοί στο «καθήκον» της ΙΔΕΑΣ, η οποία μέσα από τις όποιες δυσκολίες, απουσίες και ανακατατάξεις, καταφέρνει και «μεταλαμπαδεύει» την φλόγα των Ελεύθερων είτε στις εκάστοτε δισκογραφικές τους δουλειές είτε στα live shows.  Είναι οι ποιητές της κάθε μέρας, τα DIY αλάνια της πονεμένης χιπ χοπ σκηνής που σε σκουντάνε φιλικά στην πλάτη και σου ψιθυρίζουν «Ξύπνα». Τους βγάζω το καπέλο γιατί έχουν κατορθώσει μέσα από τον πολιτικοποιημένο στίχο και το λυρικό υπόστρωμα που σκεπάζει τις αφηγήσεις τους να τραβήξουν την προσοχή των πιο ανεπίδεκτων μαθητών.

Storytelling, αγνό ραπ, κομμάτια που ερεθίζουν το μυαλό και σε μεταφέρουν σε «Έυφλεκτον» μπαρουτοκαπνισμένα μονοπάτια.  Σε βαφτίζουν και σε εξαγνίζουν από τη λήθη. 1,2,3…πάμε. «Αεροπειρατεία» «Κnock out Flow» «Βάπτισμα Πυρός» «Πανόπτικον» «Μοναχικό Συναίσθημα» «Ταξιδεύω με το Στίχο», «Η Πρώτη Δόση», «To Casting», αγαπημένος «Άγγελος και Δαίμονας», «Σκηνές Εγκλήματος», πωρωτικό «Η Χρονιά των Δρόμων», «Ιδέα», είναι μόνο μερικά από τα κομμάτια που φόρτωσαν στο σάκο τους την βραδιά στο Κύτταρο. Ξεχωρίσαμε για μια ακόμη φορά την καθάρια, μεστή χροιά του Λόγου 90. Και ναι, σαφώς και είναι ένας  από τους πιο ολοκληρωμένους καλλιτεχνικά Έλληνες ΜCs, αυτή τη στιγμή στα εγχώρια ύδατα,  στιχουργικά, ερμηνευτικά και τεχνικά. Φορτσάτος και Hatemost κερνάνε επιπλέον style και εμπειρία στο σχήμα. Προσεγμένες video προβολές, καλός ήχος και ανάμεικτες ηλικιακά συνθέσεις, γεγονός που μαρτυράει την εξάπλωση του φαινομένου Βήτα Πεις.

Μία πύλη, που αν περάσεις, σε υποδέχονται σκέψεις. Αυτό σημαίνει ότι μπαίνει μέσα όποιος μπορεί κι όποιος θέλει. Υπάρχει πάντα μια θέση κι αν μπεις, έχει τροφή για να σκεφτείς, αρκεί ν’ αντέχεις τη φωτιά του δρόμου.

Βήτα Πεις, Ομάδα Μία…

23

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η επίσημη ανακοίνωση  της ευρωπαϊκής περιοδείας των Pearl Jam τον Δεκέμβριο του 2011 έσκασε αναπάντεχα, σαν μια πελώρια χιονοστιβάδα συναισθημάτων, μια ημέρα σαν όλες τις άλλες. Οι πομποί μου εξέπεμψαν αμέσως ισχυρά σήματα SOS σε φίλους, υπόψηφιους συνοδοιπόρους, προκειμένου να διερευνήσω την προθυμία τους να μ’ ακολουθήσουν στο Βερολίνο. Οι διαδικασίες συνοπτικές και η λαχτάρα αδιάκοπη μέχρι το τέλος. Στις 18 Ιανουαρίου το πρώτο confirmation  από την tickets.de βρίσκεται στο gmail inbox μου. Και ιδού. Visions present: PEARL JAM, Τhu 2012-07-05 08:00 pm, O2 World Berlin, Standing Pitch.

Επί 6 συναπτά έτη περίμενα σαν δαιμονισμένη αυτή τη στιγμή. Και σαφώς υπάρχει πληθώρα ομολογιών που το μαρτυράει αυτό. Από την πρώτη τους, κιόλας, εμφάνιση στην Αθήνα το 2006 στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ, στο πλαίσιο της πάγκοσμιας περιοδείας τους, όπου είχα την τύχη να παρευρίσκομαι, μετράω τα βήματα μέχρι την επόμενη συναυλία τους, βυθίζομαι σε ένα πανδαιμόνιο από στίχους, άρθρα, reviews, documentaries, σπάνιες ηχογραφήσεις, ανακαλύπτω τα πιο rare bootlegs, live compilations, dvd’s, cd albums, συλλέγω αυτοκόλλητα, βινύλια, posters, flyers, backstage πάσα, t-shirts, βιβλία. Γίνομαι εν αγνοία τους και ανεπισήμως μια αποτραβηγμένη “stalker” που αδημονεί να βρεθεί μαζί τους, σε κάποιo live επί ευρωπαϊκού εδάφους. Με το Avocado album στις μασχάλες, το οποίο πολλοί ταυτίζουν, σε δυναμισμό και ενεργητικότητα, με τo υμνώδες Vitalogy (1994) ή το σαρωτικά ανυπέρβλητο Vs. (1993), η παλιοπαρέα των άλλοτε Mookie Blaylock μας αφήνει στο κατάμεστο στάδιο ΟΑΚΑ με την δήλωση ότι: «…τώρα μπορούμε να επιστρέψουμε στα σπίτια μας και να αράξουμε» εμφανώς συγκινημένοι, πλήρης και με ένα χαρούμενα δακρυσμένο Eddie Vedder επί σκηνής σε συναισθηματική κορύφωση. Όσοι βρεθήκαμε εκεί, στις 30 Σεπτεμβρίου 2006, μοιραζόμαστε έκτοτε εξαιρετικές αναμνήσεις και εικόνες ενός γκρουπ-έμβλημα της grunge era που μας «ανέθρεψε» κυριολεκτικά στη δεκαετία του 90, μιας μπάντας που αγκάλιασε την εφηβεία μας, την παρακαταθήκη της οποίας κουβαλάμε από τότε, οι λάτρεις της grunge σκηνής. Τα χρόνια που ακολούθησαν, με το αξιοζήλευτο contribution του Vedder στο σάουντρακ της ταινίας Into the Wild (2007) και το αμφιλεγόμενο Backspacer στο ενεργητικό τους (2009), συνέχισαν να διεγείρουν τις αντένες μου με το ίδιο πάθος και να μου προκαλεί έξαψη κάθε άκουσμα τους ή καθετί που τους αφορούσε.  The last stroke ήρθε με το ντοκυμαντέρ-αφιέρωμα για τα 20 χρόνια από την ίδρυση των Pearl Jam (2011) το οποίο έκανε πλέον επιτακτική την ανάγκη μου, και υπέρμετρη την δίψα μου, να τους απολαύσω live σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα ενόψει του European tour, μιας και η Ελλάδα δεν ήταν στη λίστα.

Με όλες αυτές τις σκέψεις να με κατατρέχουν μερόνυκτα στο σπίτι, στο γραφείο, στα μέσα μεταφοράς, σε χώρους διασκέδασης, άρχισα να πλάθω σενάρια, όλο προσμονή και αγωνία, για το επικείμενο event στο Ο2 Αrena και αναρωτιόμουν για τις αντιδράσεις μου όταν θα τους αντίκρυζα real time. Δάκρυζα σαν νιάνιαρο κρυφά στο μετρό, στον δρόμο, καθώς σέρφαρα στο youtube παρακολουθώντας video από συναυλίες τους το 1991 στο Cow Palace με το ασύλληπτο line up των Nirvana και RHCP, το 1992 στο RockWerchter –είχαν μόλις κυκλοφορήσει το  αξεπέραστο Ten, το οποίο έφτασε στο νούμερo 2 των Billboards και άγγιξε τις 10,000,000 πωλήσεις το 2011- στο φεστιβάλ Lollapalooza, at the Garden στη Madison Square, και έλεγα πότε θα έρθει επιτέλους εκείνη η ώρα. Kαι όμως είχε φθάσει. ΉΜΟΥΝ ΕΚΕΙ.

Mε τον stick-man του Jeff Ament χαραγμένο στο χέρι μου και με το αντίστοιχο logo να κοσμεί το t-shirt μου, βρισκόμαστε έξω από το στάδιο σχεδόν σε παραληρηματική κατάσταση. Πίνω βιαστικά μια μπύρα, λίγο πριν ανοίξουν οι πόρτες και στις 18.00 κάνουμε κυριολεκτικά ντου μια ανάσα κάτω από τη σκηνή. Στις 19.00 το support βρίσκεται on stage και λίγο πριν τελειώσει το performance τους, στήνουν ένα τρίτο μικρόφωνο και αναμένουμε να δούμε ποιον έχουν για guest star στα backing vocals (?) ή μήπως όχι. Αίφνης, ο Eddie ξεχύνεται μπροστά μας με μια χαλαρή και άνετη διάθεση, σαν να μην έχει συμβεί κάτι, και αρχίζει να τραγουδάει μαζί με τους υπερήλικες X το τελευταίο τους κομμάτι. Αλοιφή. Αρχίζουν να τρεμοπαίζουν τα δάχτυλα, τα χείλη, τα μάτια. Όπως μας ομολογεί έπειτα o ίδιος, οι Χ band είναι ένα punk rock γκρουπ που έβλεπε ανελλιπώς σε διάφορα  gigs στην ηλικία των 19 ετών, όντας υπάλληλος σε βενζινοπωλείο και πολύ πριν την ίδρυση των Bad Radio.  “You know, I was 19-years-old and standing in front of Exene the singer. And now we’re traveling and friends with them over the years. So maybe there’s somebody in the front row up here that might be on this stage or a stage like it some day and now we’ll open up for you.” Φρούδες ελπίδες μιας και το προσωπικό μου στοίχημα με τη μουσική, ως τέχνη, έχει χλωμιάσει προ πολλού.

Το stage γδύνεται από την αρχή, ρετουσάρετε, φοράει τα καλά του ενώ το μελωδικό Intro του Philip Glass ηχεί την έναρξη της ιεροτελεστίας.  Τα επιβλητικά PJ γράμματα καμαρώνουν στο βάθος. Η μαγεία ξεκινά. Το Oceans, ανεπιτήδευτο,  ηγείται  απρόβλεπτα του setlist και παίρνει την πρωτιά που του αρμόζει μιας και το 1996 ήταν η τελευταία φορά όπου παίχθηκε στην Ευρώπη. Goosebumps!!! H ανατροπή συνεχίζεται με το Breakerfall από το Binaural, ένα πωρωτικό κομμάτι που αγάπησα ξανά, σχετικά πρόσφατα, και το οποίο γούσταρα μανιωδώς να ακούσω. One, two, three, four, five against one…torture from you to me…αυτό ήταν!!!Animal και τo πάρτυ αγριεύει!!!Ορμάω σαν αδάμαστο κτήνος στο πλήθος και προσφέρω αυτό που τους αξίζει. Γρονθοκόπημα. Ιδρώτα και full throated κραυγές. Ο Εddie σκορπάει τα γνωστά του γρυλίσματα μέσα από τα σφιχτά του δόντια. Τον έχω μάθει καλά. Παράλυση στην αρένα. Save You. Ουρλιάζω ακατανόμαστα πράγματα και βουτάω με περισσότερη ορμή στο χάος. Ιn Hiding. Στον επόμενο τόνο οι ρυθμοί πέφτουν. Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town. «I seem to recognize your face, haunting, familiar… » Έπος! Αρχίζουν να κυλούν… αλλά μπλέκονται με τα άχρωμα υγρά μου και έτσι κάπως καλύπτονται. Τη γλίτωσα. Corduroy. Kατρακυλάμε στο pit. «The waiting drove me mad… you’re finally here and I’m a mess…» Nαι, είμαι εδώ!!! Crowd surfing πάνω από το κεφάλι μου και το κλίμα πλέον ανεξέλεγκτο. Ο Εddie με το full watt επίμονο βλέμμα του παρατηρεί το εκρηκτικό κοινό με προσοχή και ειδοποιεί τους επιβλέποντες του χώρου για τυχόν έκτροπα. Έπειτα από το τραυματικό περιστατικό που συνέβη στο Roskilde festival της Δανίας το 2000, η ενοχή που τους βαραίνει δεν τους αφήνει περιθώρια γαλήνης. “…I ask everyone to move three steps back in the interest of safety…”. Με το Amongst the Waves δροσίζεται η μαχητική ατμόσφαιρα, καβαλάμε τη σανίδα του Vedder και σερφάρουμε στο Μάουι παρέα με τον Laird Hamilton. Εven Flow, οι σκέψεις φθάνουν σαν τις πεταλούδες. Kαταγαιστικός, classic ύμνος. Οι Pearl Jam, ωσάν ταπεινοί θεματοφύλακες της grunge-hard rock σκηνής που συνεχίζουν να διαιωνίζουν αβίαστα το είδος, είναι τόσο ανυπόφορα αψεγάδιαστοι στον ήχο, στους αυτοσχεδιασμούς, στην ερμηνεία, στη σύνθεση της μουσικής τους. Τους παρατηρώ με προσήλωση. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που ο Vedder κυκλοφορούσε με την κίτρινα βαλίτσα-θησαυρό, γεμάτη στίχους και συγχορδίες –η προέκταση του χεριού του- την θαυμαστή πρώιμη εποχή  που σαπόρταραν τα live  των Alice in Chains και Soundgarden.

Ακούγονται κάποια bits από Εruption και Runnin’ With The Devil του Van Halen ανάμεσα στο Even Flow και Sad ενώ το απρόοπτο πέρασμα στο Present Tense του No Code δημιουργεί αναταραχές και μια δυνατή ταχυπαλμία τιμής ένεκεν στα αδυσώπητα riffs του 3.60′-5.50′. Τρίβω τα μάτια μου. Έχω πλησιάσει κοντά, πολύ κοντά. Ο Vedder θυμάται τον φίλο του Johny Ramone οπότε οσμίζομαι Come Back να χτυπά την πόρτα. Την ανοίγουμε διάπλατα. Με το Hail hail, Do the Evolution και Go κλείνουν το πρώτο μέρος.

«Το επόμενο τραγούδι, νομίζω θα σας αρέσει» μουρμουρίζει ο  Εddie εισβάλλοντας και πάλι στη σκηνή. “There’s a reason why we’re playing it tonight, because we’re very close, we’re right across the street. So here we go.” (“Mama’s gonna help build the wall”). Και εκεί κάπου, ανάμεσα στο Ανατολικό και Δυτικό Βερολίνο, στα «κατάλοιπα» του Τοίχους, χαμένοι σαν LSD-αρισμένοι χίπιδες στις μουσικές πανσπερμίες των PJ το Mother των Pink Floyd κάνει το ευρωπαϊκό του ντεμπούτο. Και πριν καν το καταλάβω, ξεκινάει ένας μαραθώνιος συναισθηματικός ορυμαγδός στη σειρά με Just Breathe, Nothingman και Βetter Man που με αφήνει μισό άνθρωπο.  Τραγουδάω ασταμάτητα, η φωνή δεν υφίσταται πλέον, η ψυχή αιωρείται σαν να βγήκε από το σώμα. Δάκρυα συγκίνησης.  Συνεχίζουν με Wasted reprise, Life Wasted και εν τέλει …What the fuck is this world …Running to? Το ανελέητο Porch ξεπροβάλλει και τότε αρχίζω και πάλι να αναρριχώμαι στα σύννεφα. Mια βαθιά αναπνοή και βρίσκομαι στις πλάτες ενός φίλου ο οποίος προσφέρεται να με πάει ακόμη πιο ψηλά where the sky is the limit. Heyyyyyyyyy, I, I, oοοοοhhhhhhhh, I’m still Αliveeeeee. Ένα φανταστικό sing along πλημμυρίζει για όλοκληρα λεπτά την αρένα του Ο2, το αξεπέραστο χαμόγελο ηδονής σκίζει τα χείλη ενώ ο Eddie, as always, επιδίδεται σε έναν ατελείωτο αγώνα συλλογής σημαίων από τους ορκισμένους οπαδούς που έφθασαν μέχρι εκεί για να τον απολαύσουν.  Η ελληνική σημαία στάθηκε άτυχη κάνοντας βουτιά μπροστά από τα κιγκλιδώματα.  Πως θα μπορούσε να λείπει από το setlist  το Βaba O’ Riley των μουσικών ηρώων του Vedder, the Who. Συγκλονιστική στιγμή. Ανοίγουν τα φώτα. Το παραμύθι τέλειωσε. Με ένα μπουκάλι κρασί ανά χείρας ο Εddie διασχίζει ανήσυχος τη σκήνη, διαγράφοντας επαναλαμβανόμενες τροχιές. Λαμπερός μέσα στην απλότητα του, δεν ήθελε να απομακρυνθεί από το stage καθώς το κοινό τους αποθέωνε. Η Polaroid camera που πάντα συνοδεύει τον Eddie στα ταξίδια του δεν ήταν εκεί. Ήθελε όμως, με κάποιο τρόπο, να κλειδώσει αυτή την εικόνα στο μυαλό του. Όπως και εμείς άλλωστε .“You can call me Ed, just call me.” Το Yellow Ledbetter δίνει το αποτελειωτικό άρπισμα. Ο Stone με τον Mike και τον Jeff τζαμάρουν ασταμάτητα και θυμούνται τις χρυσές εποχές των Green river και των Mother Love Bone. Αγκαλιάζοναι, υποκλίνονται και σιγά σιγά αποσύρονται. And it’s over…

Προσπαθώ να oρίσω τον χρόνο, τη διάσταση. Το μόνο που μπορώ να εντοπίσω είναι μια παλίρροια από συναισθήματα. Αισθάνομαι να έχει σχηματισθεί μέσα μου μια νέα, ολοκληρωμένη οντότητα. And I surf in celebration. Πολύ φοβάμαι πως αυτό δεν μπορεί να το αντιληφθεί ένας  κοινός, ανθρώπινος νους.  Μπράτσα με τυλίγουν, ζαλισμένα, εξίσου μαγεμένα και με οδηγούν προς την έξοδο. Ένα βροχερό τοπίο ξετυλίγεται μπροστά μας. Ξεπλένει τα ήδη υγρά, mascarεμένα μάτια μου και με ξυπνάει απότομα από την παραζάλη. Μια παρέα περαστικών σε ντελίριο τραγουδούν στίχους από το once in a lifetime Black, το οποίο μετά λύπης μας δεν ακούστηκε στη συναυλία. Ασθμαίνοντας, οι φωνές μας γίνονται ένα μ’ αυτές των αγνώστων ενώ προχωράμε στοιχισμένα ο καθένας προς τον προορισμό του. Η βραδιά της προσωπικής μου κορύφωσης είχε λάβει τέλος.

“She dreams in color, she dreams in red, can’t find a Better Man
… that’s why she’ll be back again”

Aφιερωμένο…

υγ. Photos by me

The Battle of Athens@Τexnopolis

Posted: Ιουνίου 19, 2012 in Sound and Vibration...

Το κουίζ της εβδομάδας!!!Πώς μπορείς να απογυμνώσεις το σμήνος συναισθημάτων που κουβαλάς μέσα σου μέρες τώρα από την υποκειμενικότητα του και να το αποκρυσταλλώσεις με απλά λόγια, πραγματικά και αμερόληπτα, στο χαρτί? That’s a tricky thing to do…

Γι’ αυτό θα τριπάρω, όπως πολύ συνετά και άναρχα ξέρω να κάνω, με στυλ, χωρίς δισταγμό και φόβο ότι ίσως ακουστώ γραφική ή ευνοϊκή. Αναφέρομαι λοιπόν, στο κοσμογονικό γεγονός που έλαβε χώρα πριν δέκα ημέρες στη σκηνή της Τεχνόπολης, και δεν είναι άλλο από το Battle of Athens…

Αρχικά, μου βάζω απουσία γιατί δεν μπόρεσα να ανταποκριθώ on time στα “καθήκοντα” μου, να δώσω δηλαδή πρόωρα ένα στίγμα για τη συναυλία. Για πολλούς ίσως έχει παλιώσει ως πληροφορία και να έχει ήδη διαγραφτεί από το  καλεντάρι του μυαλού τους…Το σίγουρο είναι πως, για όλους εμάς, τους νοσταλγούς του Αν και πιστούς ακόλουθους των Τιτανομάχων παραμένει μια ζωντανή, αδυσώπητη ανάμνηση που βιώνουμε μέρα με τη μέρα. Και πολύ φοβάμαι πως θα χρειαστούν δυναμωτικές ενέσεις βότκας σε συνδυασμό με ακατάσχετες δόσεις νέκταρ για να ξεθολώσει το μάτι μας και να επανέλθουμε στην μετεκλογική πραγματικότητα που μας «επιβάλουν» οι καιροί.

Μετά το Battle of Athens αισθάνομαι ότι οι αφηγήσεις της ελληνικής μυθολογίας έχουν ανατραπεί. Οι Oλύμπιοι Θεοί Planet of Zeus, αξιοζήλευτα σμιλεμένοι τεχνικά και ερμηνευτικά, με συνέπεια στο ύφος και στις καταβολές τους, είναι ο λόγος που σε κάνει να αισθάνεσαι πρησμένος από περηφάνια κάθε φορά που τους βλέπεις λάιβ, γιατί πως να το κάνουμε…είναι μια υπερδιάστατη γκρουπάρα που συγκινεί, που μπορεί να στάθει κυρίαρχη, επιβλητική και ακέραιη θερίζοντας ευρωπαϊκά – και όχι μόνο- εδάφη. Ένα βαρύ πυροβολικό για support…Επίσης, στο γκρουπ μπορεί να μην χωρούν θηλυκά, αλλά στις εμφανίσεις τους δεν εκλείπουν….Καλό σημάδι και συνεχίζουμε…

Η σκηνή ανανεώνεται…

Εκείνο το βάρβαρο μισάωρο που φάνηκε αιώνας, το αίσθημα των παλμών μου φάνηκε να γίνεται αντιληπτό από τους γύρω ενώ δεν φημίζομαι για νευρωσικό άτομο. Big Bang.  Η ώρα 21:30. Ο χωροχρόνος παύει να υφίσταται. Οι Vodkes βγαίνουν στη σκηνή και η αρχή του σύμπαντος παίρνει μορφή επιτέλους. Tα πάντα κινούνται συνεχώς γύρω τους και οι ψίθυροι από στίχους γίνονται κραυγές. Once again it’s us against the world. Συντροφιά με industrial ανατολές αναπολούμε μαζί τους τις χαμένες μας αγάπες. I wonder. Princess. Endless Roads. Τα άλλοτε θορυβώδη και ταξιδιάρικα ηλιοβασιλέματα είναι θαμμένα στην καυτή άμμο του καλοκαιριού. Οι σκιές που κυνηγούν τον ήλιο γίνονται επιτακτικές. Ωριμάζεις, ο χρόνος μικραίνει. All by myself. Whiskey and the Rain. Shadows in the sunset. Summer Rain.Οι τοίχοι βάφονται με σπρέυ και ουρλιάζουν ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας “always question authority”. Tα μικρόφωνα τους παίρνουν φωτιά και ξεσπούν αηδιασμένα από τη διαφθορά, τις χαμένες αξίες και την αλλοτρίωση. What Freedom; Down South.Gasoline. Unite and Resist. Where is my Life; Μότο τους:  μην πάψεις ποτέ να κυνήγας τα όνειρά σου.  Rise Up. Bottle of Hope. Remember this Day.Τα ragga λικνίσματα μετατρέπονται σε hardcore πολεμικές στάσεις και τα ska χαριτωμένα χεράκια σε thrash punk γροθιές. Μια φανατισμένη θερμόπυκνη κατάσταση δημιουργείται στην αρένα από τον υπερβάλλωντα ζήλο των ορκισμένων οπαδών ενώ στη σκηνή οι Τιτάνες VJ, συνοδεία του crew που σαμποτάρει, αρχίζουν να  εκρήγνυνται  και από την ύλη τους να εκτοξεύονται στα ιδρωμένα μούτρα μας γαλαξίες, αστέρια, στρώματα καρχαρίες, μπάλες και καπνογόνα. Ένα διαολεμένο moshpit ξεσπά και ένα ανελέητο stage diving ξεκινά αποτίνοντας φόρο τιμής στο Dark Poetry.

Θα το ξαναπώ…όταν δεις Vodka live για πρώτη φορά είναι μαθηματικά ανέφικτο να μην μυηθείς στην μαγεία τους. Οι Vodka είναι μπαρόκ. Τέλος. Η μουσική τους χαρακτηρίζεται από ένα έντονα mélancolie συναισθηματικό στοιχείο που συνήθως βρίσκει διαφυγή στο τέλος της μέρας …αποσυμπιέζεται…Ενώ η πορεία τους δείχνει ότι εκλαμβάνουν τον άνθρωπο ως μέρος ενός συνόλου και όχι ως μονάδα. Είναι ο underground ήχος τους, είναι η DIY νοοτροπία τους, η ακομπλεξάριστη, not at all δήθεν στάση τους, η αργή αναρρίχηση τους στο δικό τους επιθυμητό σημείο χωρίς επάρσεις, και η χωρίς ημίμετρα σχολαστική δουλειά τους τα τελευταία δέκα χρόνια που σε κάνει να αισθάνεσαι ένα μεγάλο respect γι αυτή τη μπάντα.

Πίσω λοιπόν στη δική μου «χώρα»,  οι Τιτάνες δεν ήταν ανώτεροι από τους Ολύμπιους Θεούς και οι Ολύμπιοι Θέοι δεν ήταν ανώτεροι των Ανθρώπων, όπως προστάζει η ελληνική μυθολογία.  Το βράδυ του Σαββάτου, οι  Τιτάνες και οι Ολύμπιοι Θεοί  ζευγάρωσαν με τη Μουσική και γέννησαν όλους εμάς, τους Ανθρώπους. Όταν οι παλμοί των Ανθρώπων συγχρονίστηκαν και άρχισαν να κολυμπούν στο ποτάμι του ίδιου μας του ιδρώτα, τότε άρχισαν να γίνονται θαύματα και μουσικές πανδαισίες. Την επαύριο της γιγαντομαχίας, όταν οι Ολύμπιοι Θεοί Planet of Zeus συγκρούστηκαν με τους παντοδύναμους Τιτάνες Vodka Juniors  στο όρος Τεχνόπολης, ο πόλεμος  είχε διαφορετική έκβαση από τη γνώριμη. Τα λάφυρα μοιράστηκαν δικαίως και δεν ήταν άλλα από την αγάπη και την απήχηση του κόσμου στο κάλεσμα τους.

Ποιός μπορεί να το αρνηθεί?

Red Fang Live @An Club

Posted: Απριλίου 23, 2012 in Sound and Vibration...

22:36 και βρισκόμαστε μέσα στο Αν club. Δεν ήξερα τι να περιμένω γι’ αυτό και εξεπλάγην ευχάριστα. Ο κόσμος ήταν ήδη φτιαγμένος μιας και προηγουμένως είχαν παρελάσει από το stage οι Phase Reverse και οι Lord 13 ενώ στο χώρο επικρατούσε μια frenzy ατμόσφαιρα. Βλέμματα και φάτσες όλο προσμονή. Στηνόμαστε πρώτη γραμμή δεξιά της κολώνας με τους φίλους “bodyguards” προστασία από πίσω μας και πριν καν προλάβω την συνηθισμένη αλκοολούχα προθέρμανση οι Red Fang ξεχύνονται μπροστά μου στη σκηνή. Στα πρώτα δέκα λεπτά αισθάνεσαι να φυτρώνουν ένα μάτσο γεννητικοί αδένες ανάμεσα στα πόδια. Οι αλυσιδωτές εκρήξεις τεστοστερόνης σε κάνουν να αναρωτιέσαι για το αν πήγε πάλι τσάμπα η αποτρίχωση. «Ένα ξυράφι, ένα μπουκάλι φθηνό ουίσκι και μία πολύ πειστική γυναίκα» όπως λέει ο Aaron δεν φαίνεται να ταιριάζουν στην περίσταση. Τα μούσια είναι μονόδρομος όπως και η αλητεία της stoner μουσικής. Οι καρδιακοί παλμοί ανεβαίνουν και τα αίματα έχουν αρχίσει να βράζουν.  Χωρίς πανοπλία και άλλοτε με σκισμένα t-shirts τα αρσενικά στήθη τώρα μάχονται σώμα με σώμα στον αέρα, μας ποτίζουν τα άχρωμα υγρά τους αντί για μπύρα, το moshing ωμό ενώ οι άναρχες βουτιές ακολουθούν η μια την άλλη. Ο οδοστρωτήρας των «Oregon riff monsters» δίνει και παίρνει με tracks από το ομώνυμο άλμπουμ τους μέχρι το δεύτερο κατά σειρά διαμαντάκι της Relapse Records “Murder the Mountains”. Οι «κοπρίτες» αρνούνται πεισματικά να σενιαριστούν όμως εισπράττουν το γαμηστερό κλίμα που σοκάρει και μας χαρίζουν δύο encore δίχως έλεος.

Η βραδιά κλείνει έχοντας προσθέσει στο lifebook σου μια υπογραφή του serial drummer πάνω στο εισιτήριο της συναυλίας, καμιά δεκαριά χρονάκια ευεξίας και ζωντάνιας καθώς και την ανάμνηση μιας από τις καλύτερες συναυλίες που έχει βρεθεί ποτέ.

Rev up your bmx’s

Posted: Μαρτίου 28, 2012 in Galactic Cinemascope, Op-inews

Μέχρι χτες το «Μπογιάτι» ήταν ένα ακόμη τοπωνύμιο, ένας οικισμός βόρεια της Αττικής στον οποίο ζούσαν και μεγάλωναν κανονικοί άνθρωποι με κανονικές ζωές,  άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Στο παρελθόν, επισκεπτόμουν συχνά πυκνά την συγκεκριμένη περιοχή λόγω -στενών συγγενικών και φιλικών- δεσμών με πρόσωπα και καταστάσεις. Όλα κυλούσαν ήρεμα, σχεδόν υποτονικά θα έλεγα. Το μοναδικό πράγμα που διατάραζε εκείνη την ατέρμονη γαλήνη ήταν ο ήχος του τραίνου που χλιμίντριζε κάθε φορά που διέσχιζε τις τσαλακωμένες ράγες.

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια βέβαια και τώρα λέγεται ότι οι γηγενείς, πιτσιρικάδες της εποχής, μαζί με  φίλους από κοντινές περιοχές, φορούν φτερά στα άκρα, freestyle attitude ανθεκτικό στις κακουχίες, καβαλούν χρωμομολυβδένια ποδήλατα και «ροτάρουν» δαιμονισμένα σε χώμα και άσφαλτο. Οι μέρες Βogiati-ζονται ευχάριστα, ο «καθωσπρεπισμός» της βόρειας συνοικίας  διαλύεται όταν οι τροχοί τους αρχίζουν να spin-άρουν σταθερά στις 360 μοίρες . Φήμες, επίσης, λένε ότι το «Μπογιάτι» land έχει μεταλλαχθεί σε ένα ατελείωτο ride park, «προτεκταράτο» κάποιων ανυπέρβλητων bmx-άδων . Αυτοί οι «επιτήδειοι» ασελγούν σε κιγκλιδώματα και σκάλες σχολείων, εκκλησιών, πάρκων, σε αυτοσχέδιες ράμπες και τοίχους, σε χωμάτινα «άλματα» που χτίζουν οι ίδιοι για να καταστρέψουν, δευτερόλεπτα αργότερα, επιδέξια με τα μανιακά ακροβατικά τους. Κάτι μου λέει όμως ότι αυτός ο αλλοπρόσαλλος, τολμηρός χορός στον αέρα δεν χωράει σύνορα, είναι ακατάπαυστος και εκτυλίσσεται παντού, εντός και εκτός επικράτειας.

Και για του λόγου το αληθές, αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην παρουσίαση του full length ΒΜΧ video με τίτλο  “When the week ends”,  την περασμένη Πέμπτη στο Τramp, όπου διαπιστώσαμε ιδίοις oμασι ότι το Bogiati crew μπορεί να έχει σώας τας φρένας αλλά δεν έχει «σύνορα». Το βίντεο άρτια φτιαγμένο από τον Τ. Κοσματόπουλο, με υπέροχες λήψεις από όλη την Ελλάδα, εκλεκτά επιλεγμένο μουσικό υλικό και καθηλωτικά κοντινά πλάνα δεν υστερεί σε τίποτα από αυτά που πλασάρουν ξένοι ομοϊδεάτες τους. Το απολαύσαμε λεπτό προς λεπτό με κομμένη την ανάσα, με ένα μειδίαμα στα χείλη και με την βεβαιότητα ότι εδώ στην Ελλάδα η οργή των νέων και η ανασφάλεια για το μέλλον γίνεται δημιουργία. Congrats.

Spreading the madness…

Posted: Μαρτίου 23, 2012 in Bamboozle, Sound and Vibration...

23 Mαρτίου 2012: Ξεκλειδώνω. Κάνω επετειακό «ντου». Γιατί η προπώληση ξεκίνησε!!! Δύο χρόνια αποχής, κεφάλαια ζωής 24 μηνών στοιβαγμένα στο νοητικό καλάθι των «εύχρηστων και αχρήστων» μόνο για προσωπική κατανάλωση. Το «επεισοδιακό» come back οφείλεται σε δύο αριθμούς, το 9 και το 23.  Μου ταιριάζει ο αριθμός 23 γιατί είναι επαναστατικός, μάχιμος, δηλώνει αποφασιστικότητα. Μετράς 2, ήσουν σχεδόν βρέφος. Όταν το 2 ενωθεί με το 3 είσαι πια ενήλικας, στην τρίτη δεκαετία της ζωής σου. Τα υλικά σου έχουν ωριμάσει. Νερό, οινόπνευμα, σιτάρι, κριθάρι, σίκαλη. Η συνταγή διάφανη, μεστή, σχεδόν έτοιμη να απορροφηθεί από κάθε συμβατό δέκτη. Απομένουν 78 ημέρες. Μια κρυφή αδημονία καραδοκεί, εκείνο το «ύπουλο» χαμόγελο που λες και εσύ…που υπάρχει πάντα πριν…τεθεί ο μηχανισμός σε ξέφρενη τροχιά …

23 Μαρτίου 2010: σημειώνεται η εξαφάνιση μου στην blog-όσφαιρα,  μια τελείως ανώδυνη κατάβαση.  Θυμάμαι όμως ακόμη τα δαχτυλίδια καπνού στο δωμάτιο, δεν άφησα ίχνη πουθενά, though I did my bedroom catwalk.

23 Δεκεμβρίου 2010: η τελευταία μου ξενάγηση στο σκοτεινό νησί του Gagarin. Το βάπτισμα του πυρός όμως έχει τις ρίζες του στο 2008. Από τότε μέχρι σήμερα, έχεις ταξιδέψει  μπαρουτοκαπνισμένος με το roller coaster διαπασών, έχεις μπουκάρει σε πειρατικά πλοία με suburbancore προορισμούς, έχεις κάψει τα ηχεία του μυαλού και του pc σου totally blotto με μια vodka ανά χείρας, έχεις λιώσει τις σόλες των παπουτσιών σου σε ημιυπόγεια μπαρ, όταν η άσφαλτος ανέδυε ακόμη χημικά από τους ψεκασμούς των μπάτσων.

Θυμάμαι τη βραδιά της μύησης, πολύ οινόπνευμα, αγαπημένους φίλους, αιωρούμενα θαλάσσια στρώματα και μια «μυστηριωδώς» άγνωστη για μένα, μέχρι τότε, μπάντα on stage που αίφνης ερωτεύτηκα. Δεν σου αφήνουν και πολλές επιλογές άλλωστε, ήταν μια ακαριαία έλξη.  Ανακαλείς στη μνήμη σου το άρωμα εκείνης της βραδιάς και ονειρεύεσαι την επόμενη εξόρμηση, τη μάχη της Αθήνας για την κατάληψη της Τεχνόπολης στις 9 Ιουνίου.

Γι αυτό με εξιτάρει το 9, γιατί είναι πολλά υποσχόμενο. Επισφραγίζει το τέλος μιας εποχής και προμηνύει την αρχή κάτι καινούριου. Κατ’ αυτό τον τρόπο παντρεύεται το 9 με το 23. Το προσωπικό internet-ικό μου come back με την ηχηρή, αγωνιώδη προσμονή της επέλασης των wickedawesome πειρατών στον Κεραμεικό, οι οποίοι έρχονται σύσσωμοι να αναδιατάξουν και πάλι τον μουσικό μας χάρτη. Ίδια σύνθεση με το ’08,  τα fun lovin’ dudes μαζεύουν προσεκτικά τα πυρομαχικά τους και ετοιμάζονται να προκαλέσουν τρικυμίες, να ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά αυτής της πόλης, να διεκδικήσουν τον ιδρώτα από τα εσώρουχά μας, και εν τέλει να μας «συντρίψουν» θριαμβευτικά.

Ahoyyyyy boyyyyyys…rock our faces off!!!

The windmills of his mind…

Posted: Μαρτίου 23, 2010 in Sound and Vibration...

Ευφημισμός…αυτή  είναι -περίπου- η κατάλληλη λέξη! Όσα εγκωμιαστικά σχόλια και αν αποτυπωθούν ωστόσο, είναι περιττά, γιατί χάνεσαι μέσα σε μια άσκοπη αναζήτηση επιθέτων που δεν χαρίζουν στην ουσία του, αυτό που βίωσες. Αυτές τις στιγμές τις ζεις, τις ρουφάς σταγόνα, σταγόνα..Σταματάει ο χρόνος, αυτό τουλάχιστον εύχεσαι…Σημειώνεις στο τετραδιάκι που κουβαλάς πάντα στο μυαλό σου: η σκηνή σου θυμίζει καμπαρέ δεκαετίας 60ς -70ς, ένα ματσάκι άνθρωποι μας υποδέχονται με τις πειθήνιες μορφές τους, την θεατρικότητα, τα γάργαρα ηχοχρώματα της φωνής, τις μαγευτικά ηλεκτρισμένες συγχορδίες, τα κύμβαλα  και τους ήχους που γεννούν οι χνουδωτές μπακέτες …Εκτοξεύει κάποιες λέξεις, πράγματι ήταν και συνεχίζει να είναι μια δύσπεπτη χρονιά…Ξαφνικά, έχεις διακτινιστεί σε μια άλλη διάσταση, σε μια vintage εποχή με τις κυματιστές κορδέλες της σκηνής να λαμπιρίζουν ανάλογα με  τα φανταχτέρα χρώματα των φώτων, την playmobil μπάντα με τα disegual κοστούμια να παρασύρονται σε ένα  χορό μουσικών αισθήσεων oldies but goodies ταξιδεύοντάς μας  στις μέρες βινυλίου με τραγούδια που εύχονταν να είχαν γράψει οι ίδιοι ή μάλλον ο ίδιος… 

Ο Vasillikos, κατάγεται από τους Raining Pleasure, με εμφανείς επιρροές από την indie αγγλόφωνη σκήνη, μέσω της μουσικής του συνέυρεσης με το κοινό και των παραφυσικών δυνάμεων της φωνής του που ταιριάζουν απόλυτα με τις επανεκτελέσεις των κομματιών που ερμηνεύει στο Παλλάς, εξαϋλώνεται…Έχω την αίσθηση ότι είναι ένας ταχυδακτυλουργός, ένας μικρός μάγος που απέδωσε και ερμήνευσε  αντίστοιχα με αριστουργηματικό τρόπο, χθες βράδυ, συνθέσεις και μουσικούς θρύλους αλησμόνητων αναμνήσεων. 

Tip: έχει κάνει την ενορχήστρωση όλων των τραγουδιών και  παίζει μόνος του όλα τα όργανα που ακούγονται στο σόλο ντεµπούτο του.
Τον ευχαριστούμε για την όμορφη βράδια…