…επιστροφή

Posted: Σεπτεμβρίου 2, 2007 in Χωρίς κατηγορία


Ανάβω μια φωτιά στο νου

ρωτώ και τυραννιέμαι

για το παλιό μας όνειρο

κλαίω κι αναρωτιέμαι.

Που πήγαν τα λιμάνια

οι αγκαλιές τα ξημερώματα

γινήκαν όλα στάχτες κι αφορμές

πικρά καμώματα.

Χρωστάω όσα δεν έζησα

μα κι όσα έχω ζήσει

μες την καρδιά μου ανατολή

και στο μυαλό μου η δύση.

Τα λόγια, τα μισόλογα

τα ρούχα τα κλεμμένα

είναι το ψέμα που μισώ

γιατί θυμάμαι εσένα.

Τα λυπημένα βλέμματα

δεν είν’ του κόσμου ψέματα

μα της ψυχής η αναπνοή

και της ζωής η ανταμοιβή.

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η lo-li λέει:

    *ΚΑΑΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑΑΑΑ*Ωραίο;-)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s