…αχώριστοι για πάντα?

Posted: Σεπτεμβρίου 13, 2007 in Χωρίς κατηγορία

Πόσες στιγμές ανεμελιάς συνωστίζονται μέσα σε δυο 24ώρα?

Αναπολούσα τα καλοκαίρια μας στα ξενυχτάδικα της Χίου τις θρυλικές εποχές του 2000-2004, τις βόλτες μας στα καντούνια, τα γέλια μας τα ξημερώματα τύφλα στο μεθύσι, τα παρατημένα αμάξια μέσα στη μέση του δρόμου και τους εξωφρενικούς μας χoρούς κάποια πρωινά μετά από τρελό ξεσάλωμα μπουγελωμένοι από τις μπύρες, τα φλερτ και τα καρδιοχτύπια μας, τα πανηγύρια του 15αύγουστου στην πλατεία του χωριού, τα λικνίσματα και τα χαμόγελα μας, τα ιδρωμένα πουκάμισα, τα σκισμένα…και τα βιολιά. Επιστροφή στο σπίτι 10 το πρωί με μια καυτή ζαμπονοτυρόπιτα στο χέρι, νοστάλγησα τα παγωτά χωνάκια φορεμένα καπέλο σε γυμνά κεφάλια και τα εγκαύματα από χαστούκια με τυρόπιτα στα ροδαλά μαγουλάκια. Στις 16 Αυγούστου ο συρτός στις 9 το πρωί διάρκειας 30 λεπτών, και μετά όλοι μαζί για μπάνιο στον Εμπορειό, οι εκδρομές στη Βόρεια Χίο, οι βουτιές στο Γλάρο και το φαγητό στη Δασκαλόπετρα! Λιώσιμο στην Κώμη, η παρέα να αποτελείται από 15 ατόμα αραχτά σε παρατεταγμένες σεζ λονγκ κατά μήκος της αμμουδιάς, τα ανέκδοτα στο Φώκι, τα hot dog στα Μαύρα Βόλια και η μακαρονάδα φούρνου στον Λύκο, οι κρέπες και ο καφές στα Μεστά, τα ατελείωτα τσιγάρα να δίνουν και να παίρνουν…τα βράδια ακούραστοι να μετράμε τα αστέρια στον πλουμιστό ουρανό και οι βροχές από τις λαμπερές δροσοσταλίδες να συντροφεύουν τις συζητήσεις μας, τις κιθάρες και τα τραγούδια που μοιραζόμασταν. Με τα μαγιό μας έβρισκε η νύχτα στην παραλία μπροστά από το καφέ να βουτάμε στο σκοτάδι, στα ζεστά νερά και να παίζουμε κοκορομαχίες. Αξέχαστα τα Corona parties στο Κοχύλι και το Αfter by night στο πάνω, το παλιό ξύλινο μπαρ, και η μουσική την νύχτα να ερωτοτροπεί με την αθωότητα μας, στα decks ο Grigoris & ο Koukoubrinos. Φιλιά και αγκαλιές – αποκαλύψεις, δάκρυα και απογοητεύσεις, κουτσομπολιά και λόγια, πολλά λόγια…μηχανάκια και αέρας στα πανιά μας, πόρτες και κουδούνια να χτυπάνε αλαφιασμένα από τα άτακτα χεράκια μας, ζαλισμένα απογεύματα και ραγισμένες ψυχές, αποχαιρετισμοί και υποσχέσεις για αντάμωση του χρόνου…κάθε χρόνο όμως λιγοστεύαμε, οι υποχρεώσεις αυξήθηκαν άλλοτε συναντιόμασταν οι μισοί της παρέας άλλοτε κανείς με κανέναν…αλλά χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε…έτσι δεν λέει και το τραγούδι? Το σαββατοκύριακο που πέρασε μου έδωσε πίσω εκείνη την χαρά…την είχα σπάσει στα δύο, έγινε ξανά ένα όμως με τον ερχομό σας, όλη η παλιοπαρέα μαζί, και η χαρά μου χόρευε τρελούς χορούς, εκεί που είχε συνηθίσει μόνο να ροκάρει,για δύο 24 ωρα… μου άφησε, μαζί με ένα ερωτηματικό όμως και μια γλυκόπικρη γεύση, μου θύμισε τα παλιά μας, μοναδικά μας χρόνια…. Θα ξαναζήσουμε άραγε τέτοιες στιγμές,? Είμαι σίγουρη πως ναι! Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά αυτά που βρίσκονται εδώ και εκεί…που μου έχουν χαρίσει τόσες μα τόσες αναμνήσεις…για να μπορώ να αναπνέω…love u guys!

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η seaina λέει:

    Πολύ όμορφες εικόνες, με κάνεις να νοσταλγώ πολλά καλοκαίρια ..Είσαι τυχερή που έζησες τέτοια καλοκαίρια ..

  2. Ο/Η Zarathustra λέει:

    Ειλικρινά νιώθω πολύ τυχερή, όπως τα λες Μαρινάκι…και πιστεύω οτι και εκείνη νοσταλγούν όπως και εγώ…έτσι και εσύ λοιπόν, άνθρωπος με μπριο και ένεργεια είναι λογικό να έχεις ζήσει τέτοιες στιγμές…δεν σε ξέρω, φαντάζομαι όμως…είπαμε μέσα στις φλέβες σου τρέχει αίμα κρητικό, δεν μπορεί να μην είναι έτσι…καλό σαβ/κο

  3. Ο/Η lo-li λέει:

    *ΚΑΑΑΑΛΗΗΜΕΕΕΡΑΑΑΑ*Εδώ σε μένα μου ερχόταν να κλαίω από τη χαρά μου που σας είδα όλους μαζί και περάσαμε τέλεια(κι ας μην ακολούθησα στο Νικολάκη μετά!)σ’ εκείνο το γάμο…τι ωραία τι ωραία…Η κάθοδος απ’ το Βορρά ήταν ό,τι έπρεπε;-)Κάτι τέτοια σκεφτόμουν εκείνη τη μέρα..που πήγε όλη αυτή η παρέα…άσε που εμείς μία απ’ τα ίδια αρχίζουμε και γινόμαστε…ΑΣΕ ΜΕ ΚΑΗΜΕΝΗ ΤΙ ΜΕ ΒΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΩΡΑ…ΦΕΥΓΩ!ΥΓ:Σε διαβάζω από ίντερνετ καφέ στα χιώτικα πάτρια εδάφη.. Ήρθα ν ακούσω τη Φρου Φρου(:-Ρ) και σχεδόν βούρκωσα μ’ αυτό το ποστάκι σου…πφφφ!ΥΓ2:Έτσι για να σε κάνω ρεζίλι στους αναγνώστες σου που έχουν άλλοι εικόνα για σένα.. ΠΑΙΔΙΑ ΟΠΟΥ ΝΙΚΟΛΑΚΗΣ ΒΛΕΠΕ ΒΕΡΤΗΣ!χαχαχαχα

  4. Ο/Η Zarathustra λέει:

    Οοοοοουυυυυυυυυ προδότραααααα με έκανες ρεζίλι στο fun club μου!!!!!Χαχαχαχχαχα!Αστειάκι αστειάκι…όλα χρειάζονται σ’αυτή τη ζωή, και λίγο γκρι που και που…που λεςΕδώ εγώ έκλαιγα που το ξαναδιάβασα λες και βγήκα από το σώμα μου,θα μου πεις εσύ μας έχεις ζήσει κιόλας και καταλαβαίνεις καλύτερα,όχι ότι η καπετάνισα βεβαίως δεν μπήκε από νωρίς στο κλίμα αλλά λέμε!Μεγάλη μου τιμή που με διαβάζεις και στην παραμεθώριο!Γι’αυτό σας προτρέπω…ζήστε και εσείς όσο πιο τρελά γίνεται τώρα που το δικαιολογεί και η ηλικία γιατί μετά παραμονεύει η πραγματική ενηλικίωση, όχι ότι εμείς μασάμε δηλαδή αλλά ο κοσμός είναι οπισθοδρομικός και μπορεί να σε χαλάσει με κακεντρέχειες επειδή ζηλεύει που έχει γερασμένη ψυχή, ανεξαρτήτου ηλικίας!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s