Sirens

Posted: Νοέμβριος 19, 2007 in Χωρίς κατηγορία

…παλιές καλές εποχές, 2000, δευτεροετής φοιτήτρια κάπου μεταξύ Σόλωνος και Σίνα, ετοιμόρροπα κτίρια, η Νομική να σφύζει από ζωή, οι παρατάξεις σε μυούν και σε καταγράφουν στα κατάστιχα τους, επαναστατική μουσική να ξεχύνεται από τα υπαίθρια ηχεία, κρατάω ένα βιβλίο Πολιτικής Φιλοσοφίας ή Επικοινωνίας, αμέριμνη με το τσιγάρο να κρέμεται στο στόμα, καθισμένη στο υπόστεγο αναμένω την παλιοπαρέα για να πιούμε τον μεσημεριανό μας καφέ λίγο πριν μπούμε στο βραδυνό μάθημα Πολιτικής Οικονομίας. Αποχαιρετιόμαστε. Στάση Ακαδημίας. Αφετηρία 245 και 221, προορισμός οδός Παπάγου, Ζωγράφου. Η πρώτη μας γνωριμία με την Ανατολή!Συμφόρηση, αμάξια, παράθυρα με αναμμένα φώτα σαν μικρές φωτεινές κηλίδες στο σκότος, βγαίνουμε στο μπαλκόνι να καπνίσουμε παρέα, τους παρακολουθούμε, παραληρείς και με παρασέρνεις, κάτι γεμίζει ανεπαίσθητα τις φλέβες, χαμέρπεια από νότες, μπάσα και γρατζουνίσματα, ντράμς που πονάνε και μια φωνή αγγελική, διαπεραστική, ακόρεστη, τρυπάει τα εντόσθια μου…well hearts belongs, Like rock and skin, At peace with evil, And all within…διεισδύει σαν οξύ μέσα μου… A shadow looms above the river, And fire sweeps across the land, Our bones are twisted in their sockets, And even we must try to stand alone, Right here alone… αργοσβήνω με τις θελκτικές του μουσικές Fire in work beneath your skin, Forever let us sleep, παραδίνομαι στην βιομηχανική σιωπή του Sivert και καθάρια, ανέπαφη στην αυγή της Νορβηγικής alternative rock σκηνής…στέκομαι και σε κοιτώ…Til sirens tear the night wide open, And even we awake, love, Oh, listen,The world is awake, Oh, it’s time for the tellers to ris…
Aποδέχομαι το στίγμα τους…νιώθω προνομιούχα που παρευρίσκομαι σε αρκετές συναυλίες τους αλλά νιώθω μια θλίψη για το χαμό του Robert, τον συνάντησα ένα βράδυ στον Αλχημιστή και από τότε…σαν να χάθηκε ένα κεφάλαιο από την ζωή μου, σαν μια βιωματική μουσική που έκανε fade out. Γνωρίζω το πλήγμα που υπέστη το γκρουπ και πενθώ μαζί με όλους τους φαν αν και το αναφέρω λιγάκι ετεροχρονισμένα…αναγνωρίζω το θησαυρό που μας αφήσανε και εύχομαι να τους ξαναδούμε σε στιγμές όπως το Nightly Disease και το Industrial Silence…και γιατί όχι και των δύο τελευταίων τους δίσκων (Grit & The Deep end)…Ειρωνεία…The Deep end είναι το όνομα του τελευταίου τους δίσκου, σφραγίζει την πορεία του γκρουπ με την γνωστή του σύνθεση.No life, no life without a fall…Now the wind has swept us all….
(Salt από το δίσκο Industrial Silence ). Τέλος εποχής για όλους μας λοιπόν?

υ.γ.αφορμή για αυτό το ποστ στάθηκε η ακατάπαυστη ροή από μουσικές των Madrugada στο ipod μου…οι παρηχήσεις, οι αναμνήσεις… εξάλλου το όφειλα στον εαυτό μου το συγκεκριμένο ποστ…όπως και πολλά ακόμη που δεν έχω βρει την διάθεση και τον χρόνο για να καταγράψω…εν αναμονή λοιπόν!

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η dilated λέει:

    Τελικά μάλλον έχεις δίκιο για την απουσία μου από τα live. Μάλλον άργησα να εκτιμήσω τα τραγούδια τους. Ειδικά των πρώτων δίσκων.Nice post (για ακόμα μια φορά)

  2. Ο/Η Zarathustra λέει:

    …τώρα πια ίσως δεν έχεις την ευκαιρία να τους δεις live όπως τότε…τι να κάνεις, life sucks ώρες ώρες και οι καταχρήσεις δεν είναι η καλύτερη λύση…και ναι άργησες να εκτιμήσεις τα τραγούδια τους, χρειάστηκες ειδικό session για να αναγνωρίσεις την αξία τους…χιχιχιthanx for the compliment..i am blushinghave a nice day….the mistress

  3. Ο/Η radar λέει:

    >> zarathustra, το κομμάτι που έγραψες είναι τα λόγια που θα γράφαμε για να δημοσιεύσουμε στην σελίδα των madrugada_αν είναι οκ, θελω να το βάλω εκεί… αρκετά προσωπικά μα αρκετά οικεία για να τα νιώσουμε όλοι όσοι λατρέψαμε το πρώτο βουίσμα της κιθάρας στην αρχή του industrial silence_και από εκεί: πρώτη φορά στο Ρόδον, σε μια σουπερ εκτέλεση του Norwegian.. μετά στο Club22 (γιατι το Gagarin δεν πρόκαμε τα εγκαίνια) στην περιοδεία του αδικημένου Nightly Disease (ατυχία να’σαι follow-up του Industrial) να τα σπάνε κανονικά, ο Sivert να χάνει το παπούτσι του στο χτύπημα, το TOnight I Have No Words For You να μας διαλύει, και ο Jon να’ναι για τελευταία φορά στο drummkit_ μετά στρατός με το μέτριο Grit και παλι επιτυχία με το Deep End, και τον Sivert στο aftershow του Memphis να κολλάει σε μια γκόμενα, και να μου ζητάει κλειδιά για να την πάει σπίτι και τον robert να αγκαλιάζει το κοινό… και ένα σωρό άλλες εμπειρίες… παρεπιπτ. οι Madrugada δεν έχουν την μεγαλύτερη μπάντα στον κόσμο ούτε πρόκειται να γίνουν_ ούτε παίζει κάτι πρωτότυπο ή κάτι super που την κάνει διαφορετική απο τις άλλες_ αλλά ρε γαμώτο όπως οι Puressence, οι TIndersticks όπως ο Cave και οι Birthday Party, ¨οπως Oi Mission, όπως ο Morrissey.. όπως ένα σωρό άλλοι, έχουν μια αμεσότητα που μιλά απευθείας stis καρδιές μας… —-Two thumps up για το υπέροχο Sirens που επειδή βρίσκεται ανάμεσα σε άλλες κομματάρες του ind. δεν είχε την δημοσιότητα που του άξιζε…

  4. Ο/Η Zarathustra λέει:

    εμβροντητη διαβάζω το σχόλιο σου,μιας και τόσο καιρό δεν μου έκοψε να κοιτάξω αν είχα κάτι νέο στο ποστ…φαντάστηκα ότι κανέναν δεν ενδιαφέρει και δεν γύρισα πίσω σελίδα…πολύ συγκινιτικά όλα αυτά που μου περιγράφεις ειλικρινά…μακάρι να είχα ζήσει κάποια λεπτά παραπάνω μαζί τους στο Ρόδον,όσο για τις αδυναμίες του Σιβερτ ήταν γνωστές οκ…χιχιχιδισκάρες και ανεπανάληπτα κομμάτια όλα αυτά που αναφέρεις!για το sirens μην πω τίποτα καλύτερα είναι ιεροσυλία…ένα τσιγάρο και άφθονο αλκόολ … οι σειρήνες σε σαγηνεύουν σαν τις θεότητες της ραψωδίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s