The Battle of Athens@Τexnopolis

Posted: Ιουνίου 19, 2012 in Sound and Vibration...

Το κουίζ της εβδομάδας!!!Πώς μπορείς να απογυμνώσεις το σμήνος συναισθημάτων που κουβαλάς μέσα σου μέρες τώρα από την υποκειμενικότητα του και να το αποκρυσταλλώσεις με απλά λόγια, πραγματικά και αμερόληπτα, στο χαρτί? That’s a tricky thing to do…

Γι’ αυτό θα τριπάρω, όπως πολύ συνετά και άναρχα ξέρω να κάνω, με στυλ, χωρίς δισταγμό και φόβο ότι ίσως ακουστώ γραφική ή ευνοϊκή. Αναφέρομαι λοιπόν, στο κοσμογονικό γεγονός που έλαβε χώρα πριν δέκα ημέρες στη σκηνή της Τεχνόπολης, και δεν είναι άλλο από το Battle of Athens…

Αρχικά, μου βάζω απουσία γιατί δεν μπόρεσα να ανταποκριθώ on time στα “καθήκοντα” μου, να δώσω δηλαδή πρόωρα ένα στίγμα για τη συναυλία. Για πολλούς ίσως έχει παλιώσει ως πληροφορία και να έχει ήδη διαγραφτεί από το  καλεντάρι του μυαλού τους…Το σίγουρο είναι πως, για όλους εμάς, τους νοσταλγούς του Αν και πιστούς ακόλουθους των Τιτανομάχων παραμένει μια ζωντανή, αδυσώπητη ανάμνηση που βιώνουμε μέρα με τη μέρα. Και πολύ φοβάμαι πως θα χρειαστούν δυναμωτικές ενέσεις βότκας σε συνδυασμό με ακατάσχετες δόσεις νέκταρ για να ξεθολώσει το μάτι μας και να επανέλθουμε στην μετεκλογική πραγματικότητα που μας «επιβάλουν» οι καιροί.

Μετά το Battle of Athens αισθάνομαι ότι οι αφηγήσεις της ελληνικής μυθολογίας έχουν ανατραπεί. Οι Oλύμπιοι Θεοί Planet of Zeus, αξιοζήλευτα σμιλεμένοι τεχνικά και ερμηνευτικά, με συνέπεια στο ύφος και στις καταβολές τους, είναι ο λόγος που σε κάνει να αισθάνεσαι πρησμένος από περηφάνια κάθε φορά που τους βλέπεις λάιβ, γιατί πως να το κάνουμε…είναι μια υπερδιάστατη γκρουπάρα που συγκινεί, που μπορεί να στάθει κυρίαρχη, επιβλητική και ακέραιη θερίζοντας ευρωπαϊκά – και όχι μόνο- εδάφη. Ένα βαρύ πυροβολικό για support…Επίσης, στο γκρουπ μπορεί να μην χωρούν θηλυκά, αλλά στις εμφανίσεις τους δεν εκλείπουν….Καλό σημάδι και συνεχίζουμε…

Η σκηνή ανανεώνεται…

Εκείνο το βάρβαρο μισάωρο που φάνηκε αιώνας, το αίσθημα των παλμών μου φάνηκε να γίνεται αντιληπτό από τους γύρω ενώ δεν φημίζομαι για νευρωσικό άτομο. Big Bang.  Η ώρα 21:30. Ο χωροχρόνος παύει να υφίσταται. Οι Vodkes βγαίνουν στη σκηνή και η αρχή του σύμπαντος παίρνει μορφή επιτέλους. Tα πάντα κινούνται συνεχώς γύρω τους και οι ψίθυροι από στίχους γίνονται κραυγές. Once again it’s us against the world. Συντροφιά με industrial ανατολές αναπολούμε μαζί τους τις χαμένες μας αγάπες. I wonder. Princess. Endless Roads. Τα άλλοτε θορυβώδη και ταξιδιάρικα ηλιοβασιλέματα είναι θαμμένα στην καυτή άμμο του καλοκαιριού. Οι σκιές που κυνηγούν τον ήλιο γίνονται επιτακτικές. Ωριμάζεις, ο χρόνος μικραίνει. All by myself. Whiskey and the Rain. Shadows in the sunset. Summer Rain.Οι τοίχοι βάφονται με σπρέυ και ουρλιάζουν ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας “always question authority”. Tα μικρόφωνα τους παίρνουν φωτιά και ξεσπούν αηδιασμένα από τη διαφθορά, τις χαμένες αξίες και την αλλοτρίωση. What Freedom; Down South.Gasoline. Unite and Resist. Where is my Life; Μότο τους:  μην πάψεις ποτέ να κυνήγας τα όνειρά σου.  Rise Up. Bottle of Hope. Remember this Day.Τα ragga λικνίσματα μετατρέπονται σε hardcore πολεμικές στάσεις και τα ska χαριτωμένα χεράκια σε thrash punk γροθιές. Μια φανατισμένη θερμόπυκνη κατάσταση δημιουργείται στην αρένα από τον υπερβάλλωντα ζήλο των ορκισμένων οπαδών ενώ στη σκηνή οι Τιτάνες VJ, συνοδεία του crew που σαμποτάρει, αρχίζουν να  εκρήγνυνται  και από την ύλη τους να εκτοξεύονται στα ιδρωμένα μούτρα μας γαλαξίες, αστέρια, στρώματα καρχαρίες, μπάλες και καπνογόνα. Ένα διαολεμένο moshpit ξεσπά και ένα ανελέητο stage diving ξεκινά αποτίνοντας φόρο τιμής στο Dark Poetry.

Θα το ξαναπώ…όταν δεις Vodka live για πρώτη φορά είναι μαθηματικά ανέφικτο να μην μυηθείς στην μαγεία τους. Οι Vodka είναι μπαρόκ. Τέλος. Η μουσική τους χαρακτηρίζεται από ένα έντονα mélancolie συναισθηματικό στοιχείο που συνήθως βρίσκει διαφυγή στο τέλος της μέρας …αποσυμπιέζεται…Ενώ η πορεία τους δείχνει ότι εκλαμβάνουν τον άνθρωπο ως μέρος ενός συνόλου και όχι ως μονάδα. Είναι ο underground ήχος τους, είναι η DIY νοοτροπία τους, η ακομπλεξάριστη, not at all δήθεν στάση τους, η αργή αναρρίχηση τους στο δικό τους επιθυμητό σημείο χωρίς επάρσεις, και η χωρίς ημίμετρα σχολαστική δουλειά τους τα τελευταία δέκα χρόνια που σε κάνει να αισθάνεσαι ένα μεγάλο respect γι αυτή τη μπάντα.

Πίσω λοιπόν στη δική μου «χώρα»,  οι Τιτάνες δεν ήταν ανώτεροι από τους Ολύμπιους Θεούς και οι Ολύμπιοι Θέοι δεν ήταν ανώτεροι των Ανθρώπων, όπως προστάζει η ελληνική μυθολογία.  Το βράδυ του Σαββάτου, οι  Τιτάνες και οι Ολύμπιοι Θεοί  ζευγάρωσαν με τη Μουσική και γέννησαν όλους εμάς, τους Ανθρώπους. Όταν οι παλμοί των Ανθρώπων συγχρονίστηκαν και άρχισαν να κολυμπούν στο ποτάμι του ίδιου μας του ιδρώτα, τότε άρχισαν να γίνονται θαύματα και μουσικές πανδαισίες. Την επαύριο της γιγαντομαχίας, όταν οι Ολύμπιοι Θεοί Planet of Zeus συγκρούστηκαν με τους παντοδύναμους Τιτάνες Vodka Juniors  στο όρος Τεχνόπολης, ο πόλεμος  είχε διαφορετική έκβαση από τη γνώριμη. Τα λάφυρα μοιράστηκαν δικαίως και δεν ήταν άλλα από την αγάπη και την απήχηση του κόσμου στο κάλεσμα τους.

Ποιός μπορεί να το αρνηθεί?

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s