Please, stand by the shore… I will be…There once more!!!

Posted: Ιουλίου 23, 2012 in Sound and Vibration...

Η επίσημη ανακοίνωση  της ευρωπαϊκής περιοδείας των Pearl Jam τον Δεκέμβριο του 2011 έσκασε αναπάντεχα, σαν μια πελώρια χιονοστιβάδα συναισθημάτων, μια ημέρα σαν όλες τις άλλες. Οι πομποί μου εξέπεμψαν αμέσως ισχυρά σήματα SOS σε φίλους, υπόψηφιους συνοδοιπόρους, προκειμένου να διερευνήσω την προθυμία τους να μ’ ακολουθήσουν στο Βερολίνο. Οι διαδικασίες συνοπτικές και η λαχτάρα αδιάκοπη μέχρι το τέλος. Στις 18 Ιανουαρίου το πρώτο confirmation  από την tickets.de βρίσκεται στο gmail inbox μου. Και ιδού. Visions present: PEARL JAM, Τhu 2012-07-05 08:00 pm, O2 World Berlin, Standing Pitch.

Επί 6 συναπτά έτη περίμενα σαν δαιμονισμένη αυτή τη στιγμή. Και σαφώς υπάρχει πληθώρα ομολογιών που το μαρτυράει αυτό. Από την πρώτη τους, κιόλας, εμφάνιση στην Αθήνα το 2006 στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ, στο πλαίσιο της πάγκοσμιας περιοδείας τους, όπου είχα την τύχη να παρευρίσκομαι, μετράω τα βήματα μέχρι την επόμενη συναυλία τους, βυθίζομαι σε ένα πανδαιμόνιο από στίχους, άρθρα, reviews, documentaries, σπάνιες ηχογραφήσεις, ανακαλύπτω τα πιο rare bootlegs, live compilations, dvd’s, cd albums, συλλέγω αυτοκόλλητα, βινύλια, posters, flyers, backstage πάσα, t-shirts, βιβλία. Γίνομαι εν αγνοία τους και ανεπισήμως μια αποτραβηγμένη “stalker” που αδημονεί να βρεθεί μαζί τους, σε κάποιo live επί ευρωπαϊκού εδάφους. Με το Avocado album στις μασχάλες, το οποίο πολλοί ταυτίζουν, σε δυναμισμό και ενεργητικότητα, με τo υμνώδες Vitalogy (1994) ή το σαρωτικά ανυπέρβλητο Vs. (1993), η παλιοπαρέα των άλλοτε Mookie Blaylock μας αφήνει στο κατάμεστο στάδιο ΟΑΚΑ με την δήλωση ότι: «…τώρα μπορούμε να επιστρέψουμε στα σπίτια μας και να αράξουμε» εμφανώς συγκινημένοι, πλήρης και με ένα χαρούμενα δακρυσμένο Eddie Vedder επί σκηνής σε συναισθηματική κορύφωση. Όσοι βρεθήκαμε εκεί, στις 30 Σεπτεμβρίου 2006, μοιραζόμαστε έκτοτε εξαιρετικές αναμνήσεις και εικόνες ενός γκρουπ-έμβλημα της grunge era που μας «ανέθρεψε» κυριολεκτικά στη δεκαετία του 90, μιας μπάντας που αγκάλιασε την εφηβεία μας, την παρακαταθήκη της οποίας κουβαλάμε από τότε, οι λάτρεις της grunge σκηνής. Τα χρόνια που ακολούθησαν, με το αξιοζήλευτο contribution του Vedder στο σάουντρακ της ταινίας Into the Wild (2007) και το αμφιλεγόμενο Backspacer στο ενεργητικό τους (2009), συνέχισαν να διεγείρουν τις αντένες μου με το ίδιο πάθος και να μου προκαλεί έξαψη κάθε άκουσμα τους ή καθετί που τους αφορούσε.  The last stroke ήρθε με το ντοκυμαντέρ-αφιέρωμα για τα 20 χρόνια από την ίδρυση των Pearl Jam (2011) το οποίο έκανε πλέον επιτακτική την ανάγκη μου, και υπέρμετρη την δίψα μου, να τους απολαύσω live σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα ενόψει του European tour, μιας και η Ελλάδα δεν ήταν στη λίστα.

Με όλες αυτές τις σκέψεις να με κατατρέχουν μερόνυκτα στο σπίτι, στο γραφείο, στα μέσα μεταφοράς, σε χώρους διασκέδασης, άρχισα να πλάθω σενάρια, όλο προσμονή και αγωνία, για το επικείμενο event στο Ο2 Αrena και αναρωτιόμουν για τις αντιδράσεις μου όταν θα τους αντίκρυζα real time. Δάκρυζα σαν νιάνιαρο κρυφά στο μετρό, στον δρόμο, καθώς σέρφαρα στο youtube παρακολουθώντας video από συναυλίες τους το 1991 στο Cow Palace με το ασύλληπτο line up των Nirvana και RHCP, το 1992 στο RockWerchter –είχαν μόλις κυκλοφορήσει το  αξεπέραστο Ten, το οποίο έφτασε στο νούμερo 2 των Billboards και άγγιξε τις 10,000,000 πωλήσεις το 2011- στο φεστιβάλ Lollapalooza, at the Garden στη Madison Square, και έλεγα πότε θα έρθει επιτέλους εκείνη η ώρα. Kαι όμως είχε φθάσει. ΉΜΟΥΝ ΕΚΕΙ.

Mε τον stick-man του Jeff Ament χαραγμένο στο χέρι μου και με το αντίστοιχο logo να κοσμεί το t-shirt μου, βρισκόμαστε έξω από το στάδιο σχεδόν σε παραληρηματική κατάσταση. Πίνω βιαστικά μια μπύρα, λίγο πριν ανοίξουν οι πόρτες και στις 18.00 κάνουμε κυριολεκτικά ντου μια ανάσα κάτω από τη σκηνή. Στις 19.00 το support βρίσκεται on stage και λίγο πριν τελειώσει το performance τους, στήνουν ένα τρίτο μικρόφωνο και αναμένουμε να δούμε ποιον έχουν για guest star στα backing vocals (?) ή μήπως όχι. Αίφνης, ο Eddie ξεχύνεται μπροστά μας με μια χαλαρή και άνετη διάθεση, σαν να μην έχει συμβεί κάτι, και αρχίζει να τραγουδάει μαζί με τους υπερήλικες X το τελευταίο τους κομμάτι. Αλοιφή. Αρχίζουν να τρεμοπαίζουν τα δάχτυλα, τα χείλη, τα μάτια. Όπως μας ομολογεί έπειτα o ίδιος, οι Χ band είναι ένα punk rock γκρουπ που έβλεπε ανελλιπώς σε διάφορα  gigs στην ηλικία των 19 ετών, όντας υπάλληλος σε βενζινοπωλείο και πολύ πριν την ίδρυση των Bad Radio.  “You know, I was 19-years-old and standing in front of Exene the singer. And now we’re traveling and friends with them over the years. So maybe there’s somebody in the front row up here that might be on this stage or a stage like it some day and now we’ll open up for you.” Φρούδες ελπίδες μιας και το προσωπικό μου στοίχημα με τη μουσική, ως τέχνη, έχει χλωμιάσει προ πολλού.

Το stage γδύνεται από την αρχή, ρετουσάρετε, φοράει τα καλά του ενώ το μελωδικό Intro του Philip Glass ηχεί την έναρξη της ιεροτελεστίας.  Τα επιβλητικά PJ γράμματα καμαρώνουν στο βάθος. Η μαγεία ξεκινά. Το Oceans, ανεπιτήδευτο,  ηγείται  απρόβλεπτα του setlist και παίρνει την πρωτιά που του αρμόζει μιας και το 1996 ήταν η τελευταία φορά όπου παίχθηκε στην Ευρώπη. Goosebumps!!! H ανατροπή συνεχίζεται με το Breakerfall από το Binaural, ένα πωρωτικό κομμάτι που αγάπησα ξανά, σχετικά πρόσφατα, και το οποίο γούσταρα μανιωδώς να ακούσω. One, two, three, four, five against one…torture from you to me…αυτό ήταν!!!Animal και τo πάρτυ αγριεύει!!!Ορμάω σαν αδάμαστο κτήνος στο πλήθος και προσφέρω αυτό που τους αξίζει. Γρονθοκόπημα. Ιδρώτα και full throated κραυγές. Ο Εddie σκορπάει τα γνωστά του γρυλίσματα μέσα από τα σφιχτά του δόντια. Τον έχω μάθει καλά. Παράλυση στην αρένα. Save You. Ουρλιάζω ακατανόμαστα πράγματα και βουτάω με περισσότερη ορμή στο χάος. Ιn Hiding. Στον επόμενο τόνο οι ρυθμοί πέφτουν. Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town. «I seem to recognize your face, haunting, familiar… » Έπος! Αρχίζουν να κυλούν… αλλά μπλέκονται με τα άχρωμα υγρά μου και έτσι κάπως καλύπτονται. Τη γλίτωσα. Corduroy. Kατρακυλάμε στο pit. «The waiting drove me mad… you’re finally here and I’m a mess…» Nαι, είμαι εδώ!!! Crowd surfing πάνω από το κεφάλι μου και το κλίμα πλέον ανεξέλεγκτο. Ο Εddie με το full watt επίμονο βλέμμα του παρατηρεί το εκρηκτικό κοινό με προσοχή και ειδοποιεί τους επιβλέποντες του χώρου για τυχόν έκτροπα. Έπειτα από το τραυματικό περιστατικό που συνέβη στο Roskilde festival της Δανίας το 2000, η ενοχή που τους βαραίνει δεν τους αφήνει περιθώρια γαλήνης. “…I ask everyone to move three steps back in the interest of safety…”. Με το Amongst the Waves δροσίζεται η μαχητική ατμόσφαιρα, καβαλάμε τη σανίδα του Vedder και σερφάρουμε στο Μάουι παρέα με τον Laird Hamilton. Εven Flow, οι σκέψεις φθάνουν σαν τις πεταλούδες. Kαταγαιστικός, classic ύμνος. Οι Pearl Jam, ωσάν ταπεινοί θεματοφύλακες της grunge-hard rock σκηνής που συνεχίζουν να διαιωνίζουν αβίαστα το είδος, είναι τόσο ανυπόφορα αψεγάδιαστοι στον ήχο, στους αυτοσχεδιασμούς, στην ερμηνεία, στη σύνθεση της μουσικής τους. Τους παρατηρώ με προσήλωση. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που ο Vedder κυκλοφορούσε με την κίτρινα βαλίτσα-θησαυρό, γεμάτη στίχους και συγχορδίες –η προέκταση του χεριού του- την θαυμαστή πρώιμη εποχή  που σαπόρταραν τα live  των Alice in Chains και Soundgarden.

Ακούγονται κάποια bits από Εruption και Runnin’ With The Devil του Van Halen ανάμεσα στο Even Flow και Sad ενώ το απρόοπτο πέρασμα στο Present Tense του No Code δημιουργεί αναταραχές και μια δυνατή ταχυπαλμία τιμής ένεκεν στα αδυσώπητα riffs του 3.60′-5.50′. Τρίβω τα μάτια μου. Έχω πλησιάσει κοντά, πολύ κοντά. Ο Vedder θυμάται τον φίλο του Johny Ramone οπότε οσμίζομαι Come Back να χτυπά την πόρτα. Την ανοίγουμε διάπλατα. Με το Hail hail, Do the Evolution και Go κλείνουν το πρώτο μέρος.

«Το επόμενο τραγούδι, νομίζω θα σας αρέσει» μουρμουρίζει ο  Εddie εισβάλλοντας και πάλι στη σκηνή. “There’s a reason why we’re playing it tonight, because we’re very close, we’re right across the street. So here we go.” (“Mama’s gonna help build the wall”). Και εκεί κάπου, ανάμεσα στο Ανατολικό και Δυτικό Βερολίνο, στα «κατάλοιπα» του Τοίχους, χαμένοι σαν LSD-αρισμένοι χίπιδες στις μουσικές πανσπερμίες των PJ το Mother των Pink Floyd κάνει το ευρωπαϊκό του ντεμπούτο. Και πριν καν το καταλάβω, ξεκινάει ένας μαραθώνιος συναισθηματικός ορυμαγδός στη σειρά με Just Breathe, Nothingman και Βetter Man που με αφήνει μισό άνθρωπο.  Τραγουδάω ασταμάτητα, η φωνή δεν υφίσταται πλέον, η ψυχή αιωρείται σαν να βγήκε από το σώμα. Δάκρυα συγκίνησης.  Συνεχίζουν με Wasted reprise, Life Wasted και εν τέλει …What the fuck is this world …Running to? Το ανελέητο Porch ξεπροβάλλει και τότε αρχίζω και πάλι να αναρριχώμαι στα σύννεφα. Mια βαθιά αναπνοή και βρίσκομαι στις πλάτες ενός φίλου ο οποίος προσφέρεται να με πάει ακόμη πιο ψηλά where the sky is the limit. Heyyyyyyyyy, I, I, oοοοοhhhhhhhh, I’m still Αliveeeeee. Ένα φανταστικό sing along πλημμυρίζει για όλοκληρα λεπτά την αρένα του Ο2, το αξεπέραστο χαμόγελο ηδονής σκίζει τα χείλη ενώ ο Eddie, as always, επιδίδεται σε έναν ατελείωτο αγώνα συλλογής σημαίων από τους ορκισμένους οπαδούς που έφθασαν μέχρι εκεί για να τον απολαύσουν.  Η ελληνική σημαία στάθηκε άτυχη κάνοντας βουτιά μπροστά από τα κιγκλιδώματα.  Πως θα μπορούσε να λείπει από το setlist  το Βaba O’ Riley των μουσικών ηρώων του Vedder, the Who. Συγκλονιστική στιγμή. Ανοίγουν τα φώτα. Το παραμύθι τέλειωσε. Με ένα μπουκάλι κρασί ανά χείρας ο Εddie διασχίζει ανήσυχος τη σκήνη, διαγράφοντας επαναλαμβανόμενες τροχιές. Λαμπερός μέσα στην απλότητα του, δεν ήθελε να απομακρυνθεί από το stage καθώς το κοινό τους αποθέωνε. Η Polaroid camera που πάντα συνοδεύει τον Eddie στα ταξίδια του δεν ήταν εκεί. Ήθελε όμως, με κάποιο τρόπο, να κλειδώσει αυτή την εικόνα στο μυαλό του. Όπως και εμείς άλλωστε .“You can call me Ed, just call me.” Το Yellow Ledbetter δίνει το αποτελειωτικό άρπισμα. Ο Stone με τον Mike και τον Jeff τζαμάρουν ασταμάτητα και θυμούνται τις χρυσές εποχές των Green river και των Mother Love Bone. Αγκαλιάζοναι, υποκλίνονται και σιγά σιγά αποσύρονται. And it’s over…

Προσπαθώ να oρίσω τον χρόνο, τη διάσταση. Το μόνο που μπορώ να εντοπίσω είναι μια παλίρροια από συναισθήματα. Αισθάνομαι να έχει σχηματισθεί μέσα μου μια νέα, ολοκληρωμένη οντότητα. And I surf in celebration. Πολύ φοβάμαι πως αυτό δεν μπορεί να το αντιληφθεί ένας  κοινός, ανθρώπινος νους.  Μπράτσα με τυλίγουν, ζαλισμένα, εξίσου μαγεμένα και με οδηγούν προς την έξοδο. Ένα βροχερό τοπίο ξετυλίγεται μπροστά μας. Ξεπλένει τα ήδη υγρά, mascarεμένα μάτια μου και με ξυπνάει απότομα από την παραζάλη. Μια παρέα περαστικών σε ντελίριο τραγουδούν στίχους από το once in a lifetime Black, το οποίο μετά λύπης μας δεν ακούστηκε στη συναυλία. Ασθμαίνοντας, οι φωνές μας γίνονται ένα μ’ αυτές των αγνώστων ενώ προχωράμε στοιχισμένα ο καθένας προς τον προορισμό του. Η βραδιά της προσωπικής μου κορύφωσης είχε λάβει τέλος.

“She dreams in color, she dreams in red, can’t find a Better Man
… that’s why she’ll be back again”

Aφιερωμένο…

υγ. Photos by me

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s