Αρχείο για Απρίλιος, 2013

βητα-πεις-23-σκηνες-εγκληματος

Πως θα αποκαλούσα την σχέση μου με την εγχώρια χιπ χοπ σκηνή; Με μια λέξη, πλατωνική. Ή μάλλον ασεξουαλική. Δεν έτυχε να γνωριστούμε καλύτερα, και αν συνέβη, στο παρελθόν, ήταν μόνο για λίγα βράδια. H κομπανία γνωστή σ’ όλους. Active Member, FFC και Terror Ex Crew. Δεν είναι θέμα αισθητικής ή μονόχνωτου είδους ανθρώπου, καφρολάγνου, που την βρίσκει μόνο με φωνητικά γρέζια, δυνατές κιθαριές και βαρυνταλκάδικα ντραμς. Είναι θέμα επικοινωνίας και ενεργοποίησης ντοπαμινών. Η μουσική είναι η ηχητική γλώσσα του έρωτα, δεν είναι ένα απλό σύμπλεγμα ήχων, ριμών και κουπλέ δίχως υπόσταση. Αυτή η γλώσσα, λοιπόν, δεν μίλησε τότε στην ψυχή μου, δεν επικοινώνησε το βαθύτερο μήνυμα γι’αυτό και δεν προχωρήσαμε ποτέ στο MCing παρασύνθημα. Κάπου εκεί νομίζω ότι χάθηκε το παιχνίδι.

O τροχός όμως γύρισε και χτύπησε ΒΠ γεροντοέρωτας. Hardcore. Άλλωστε η μουσική χρόνια δεν κοιτά. Δεν έχει σημασία το πότε τους άκουσα πρώτη φορά, δεν παίζει ρόλο το πόσο με βοήθησε και το πότε με συντρόφευσε, απλά ένιωσα αυτό το «κάτι» στην πρώτη μας συνάντηση. Οι φλεγόμενες γροθιές της Βήτα Πεις στρατιάς στο Γήπεδο Σπόρτινγκ τον περασμένο Δεκέμβριο ήταν μόνο η αρχή. Το παν είναι να κρατάς τη «φάση» ζωντανή και αυτοί, συντροφιά με τους μυημένους οπαδούς της «ομάδας 23», του δίνουν και καταλαβαίνει. Πιστά, ειλικρινά, με αγάπη. Έτσι απλά, αισθάνθηκα την ανάγκη, και αυτή τη φορά, να βρίσκομαι στο Κύτταρο. Το όφειλα άλλωστε στην καλά κρυμμένη “yo” πτυχή του  εαυτού μου.

Το ημερολόγιο έδειχνε Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2002. Εκείνο το βράδυ, στην πόλη της Καλαμάτας, στα πρώτα βήματα επί σκηνής, τα βλέμματα των «ραψοδών» συναντιόντουσαν. «Καλησπέρα, είμαστε οι Βήτα Πεις, Δεύτε Λάβετε Στυλ.» Από εκείνη τη μέρα, πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια.  Άφησαν τη μουσική τους σε κοινή θέα, με δωρεάν download, για να μπορέσεις να τη βρεις εσύ…και ΕΣΥ. Και την ανακαλύψαμε, την υποστηρίξαμε με την παρουσία μας, την φωνή και την συμμετοχή μας. Το venue της Ηπείρου κατάμεστο.  Εικοσιτρείς (23) Σκηνές Εγκλήματος με θύτες και θύματα όλους εμάς.  Οι «κανονισμοί» απλοί.

  1. Δεν ανεβαίνουμε στη σκηνή: Κοινώς, αποφεύγουμε τις καθιερωμένες εκρήξεις αγάπης και αλτρουισμού στο βωμό της «θύρας 23» που καταλήγουν σε συνήθεις πρακτικές όπως wall of death, crowd surf, stage diving. ΝΟΤ
  2. Δεν τραβάμε βίντεο και φωτογραφίες: για να μην μάθει ποτέ κανείς τι έχασε εκείνο το σαββατόβραδο.
  3. Η επιλογή λευκού ή μαύρου χρώματος t-shirt: ενδυματολογικός περιορισμός που τηρήθηκε σε γενικές γραμμές. Προσωπικά ασπρόμαυρος συνδυασμός, όλως τυχαίως.

Το stage ντυμένο με τα πανό της «ομάδας», εξέδρα στημένη στη μέση, Βήτα Πεις σε απόσταση αναπνοής, ανασηκωμένες ανοικτές παλάμες πάνω-κάτω και το πάρτυ ξεκινά. «Είναι κάπως μικρός ο κύκλος που έχω φτιάξει, παράλληλα μεγάλος για να σε αγκαλιάσει…» Οι Άσαρκος, Φορτσάτος, Ηatemost ακροβολίζονται στα τρία σημεία του «ορίζοντα» και γίνονται οι οικοδεσπότες μας στον οίκο του ελεύθερου λόγου. Αρχίζουν να ραπάρουν εναλλασσόμενα με τάχιστους ρυθμούς ενώ οι θεατρικές ασπρόμαυρες φιγούρες των ONIMOD στο βάθος έδιναν το ηχηρό τους στίγμα άλλοτε συνοδεία video art και άλλοτε μέσω της αργόσυρτης κίνησης που ταυτίζεται απόλυτα με το μουσικό flow. Αποσπάσματα από την στιχουργική δεινότητα των ΒΠ προλόγιζαν τα διάφορα τραγουδιστικά μέρη δίνοντας hints για το σετ που επρόκειτο να ακολουθήσει.

Οι ΒΠ είναι μάγκες και αυτή η απόψη εδραιώνεται κάθε φορά μέσω της επαφής που έχουν με τον κόσμο στις ζωντανές τους εμφανίσεις. «Εκεί τα σχόλια πάνε περίπατο και παίρνουν θέση οι πράξεις, οι εικόνες και τα συναισθήματα». Παρότι βρίσκονται στη σκιά των media και των mainstream διαδρομών, η δημοτικότητά τους δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη. Παραμένουν πιστοί στο «καθήκον» της ΙΔΕΑΣ, η οποία μέσα από τις όποιες δυσκολίες, απουσίες και ανακατατάξεις, καταφέρνει και «μεταλαμπαδεύει» την φλόγα των Ελεύθερων είτε στις εκάστοτε δισκογραφικές τους δουλειές είτε στα live shows.  Είναι οι ποιητές της κάθε μέρας, τα DIY αλάνια της πονεμένης χιπ χοπ σκηνής που σε σκουντάνε φιλικά στην πλάτη και σου ψιθυρίζουν «Ξύπνα». Τους βγάζω το καπέλο γιατί έχουν κατορθώσει μέσα από τον πολιτικοποιημένο στίχο και το λυρικό υπόστρωμα που σκεπάζει τις αφηγήσεις τους να τραβήξουν την προσοχή των πιο ανεπίδεκτων μαθητών.

Storytelling, αγνό ραπ, κομμάτια που ερεθίζουν το μυαλό και σε μεταφέρουν σε «Έυφλεκτον» μπαρουτοκαπνισμένα μονοπάτια.  Σε βαφτίζουν και σε εξαγνίζουν από τη λήθη. 1,2,3…πάμε. «Αεροπειρατεία» «Κnock out Flow» «Βάπτισμα Πυρός» «Πανόπτικον» «Μοναχικό Συναίσθημα» «Ταξιδεύω με το Στίχο», «Η Πρώτη Δόση», «To Casting», αγαπημένος «Άγγελος και Δαίμονας», «Σκηνές Εγκλήματος», πωρωτικό «Η Χρονιά των Δρόμων», «Ιδέα», είναι μόνο μερικά από τα κομμάτια που φόρτωσαν στο σάκο τους την βραδιά στο Κύτταρο. Ξεχωρίσαμε για μια ακόμη φορά την καθάρια, μεστή χροιά του Λόγου 90. Και ναι, σαφώς και είναι ένας  από τους πιο ολοκληρωμένους καλλιτεχνικά Έλληνες ΜCs, αυτή τη στιγμή στα εγχώρια ύδατα,  στιχουργικά, ερμηνευτικά και τεχνικά. Φορτσάτος και Hatemost κερνάνε επιπλέον style και εμπειρία στο σχήμα. Προσεγμένες video προβολές, καλός ήχος και ανάμεικτες ηλικιακά συνθέσεις, γεγονός που μαρτυράει την εξάπλωση του φαινομένου Βήτα Πεις.

Μία πύλη, που αν περάσεις, σε υποδέχονται σκέψεις. Αυτό σημαίνει ότι μπαίνει μέσα όποιος μπορεί κι όποιος θέλει. Υπάρχει πάντα μια θέση κι αν μπεις, έχει τροφή για να σκεφτείς, αρκεί ν’ αντέχεις τη φωτιά του δρόμου.

Βήτα Πεις, Ομάδα Μία…

23

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements