Archive for the ‘Bamboozle’ Category

Spreading the madness…

Posted: Μαρτίου 23, 2012 in Bamboozle, Sound and Vibration...

23 Mαρτίου 2012: Ξεκλειδώνω. Κάνω επετειακό «ντου». Γιατί η προπώληση ξεκίνησε!!! Δύο χρόνια αποχής, κεφάλαια ζωής 24 μηνών στοιβαγμένα στο νοητικό καλάθι των «εύχρηστων και αχρήστων» μόνο για προσωπική κατανάλωση. Το «επεισοδιακό» come back οφείλεται σε δύο αριθμούς, το 9 και το 23.  Μου ταιριάζει ο αριθμός 23 γιατί είναι επαναστατικός, μάχιμος, δηλώνει αποφασιστικότητα. Μετράς 2, ήσουν σχεδόν βρέφος. Όταν το 2 ενωθεί με το 3 είσαι πια ενήλικας, στην τρίτη δεκαετία της ζωής σου. Τα υλικά σου έχουν ωριμάσει. Νερό, οινόπνευμα, σιτάρι, κριθάρι, σίκαλη. Η συνταγή διάφανη, μεστή, σχεδόν έτοιμη να απορροφηθεί από κάθε συμβατό δέκτη. Απομένουν 78 ημέρες. Μια κρυφή αδημονία καραδοκεί, εκείνο το «ύπουλο» χαμόγελο που λες και εσύ…που υπάρχει πάντα πριν…τεθεί ο μηχανισμός σε ξέφρενη τροχιά …

23 Μαρτίου 2010: σημειώνεται η εξαφάνιση μου στην blog-όσφαιρα,  μια τελείως ανώδυνη κατάβαση.  Θυμάμαι όμως ακόμη τα δαχτυλίδια καπνού στο δωμάτιο, δεν άφησα ίχνη πουθενά, though I did my bedroom catwalk.

23 Δεκεμβρίου 2010: η τελευταία μου ξενάγηση στο σκοτεινό νησί του Gagarin. Το βάπτισμα του πυρός όμως έχει τις ρίζες του στο 2008. Από τότε μέχρι σήμερα, έχεις ταξιδέψει  μπαρουτοκαπνισμένος με το roller coaster διαπασών, έχεις μπουκάρει σε πειρατικά πλοία με suburbancore προορισμούς, έχεις κάψει τα ηχεία του μυαλού και του pc σου totally blotto με μια vodka ανά χείρας, έχεις λιώσει τις σόλες των παπουτσιών σου σε ημιυπόγεια μπαρ, όταν η άσφαλτος ανέδυε ακόμη χημικά από τους ψεκασμούς των μπάτσων.

Θυμάμαι τη βραδιά της μύησης, πολύ οινόπνευμα, αγαπημένους φίλους, αιωρούμενα θαλάσσια στρώματα και μια «μυστηριωδώς» άγνωστη για μένα, μέχρι τότε, μπάντα on stage που αίφνης ερωτεύτηκα. Δεν σου αφήνουν και πολλές επιλογές άλλωστε, ήταν μια ακαριαία έλξη.  Ανακαλείς στη μνήμη σου το άρωμα εκείνης της βραδιάς και ονειρεύεσαι την επόμενη εξόρμηση, τη μάχη της Αθήνας για την κατάληψη της Τεχνόπολης στις 9 Ιουνίου.

Γι αυτό με εξιτάρει το 9, γιατί είναι πολλά υποσχόμενο. Επισφραγίζει το τέλος μιας εποχής και προμηνύει την αρχή κάτι καινούριου. Κατ’ αυτό τον τρόπο παντρεύεται το 9 με το 23. Το προσωπικό internet-ικό μου come back με την ηχηρή, αγωνιώδη προσμονή της επέλασης των wickedawesome πειρατών στον Κεραμεικό, οι οποίοι έρχονται σύσσωμοι να αναδιατάξουν και πάλι τον μουσικό μας χάρτη. Ίδια σύνθεση με το ’08,  τα fun lovin’ dudes μαζεύουν προσεκτικά τα πυρομαχικά τους και ετοιμάζονται να προκαλέσουν τρικυμίες, να ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά αυτής της πόλης, να διεκδικήσουν τον ιδρώτα από τα εσώρουχά μας, και εν τέλει να μας «συντρίψουν» θριαμβευτικά.

Ahoyyyyy boyyyyyys…rock our faces off!!!

Η μέρα της μαρμότας

Posted: Ιανουαρίου 17, 2010 in Bamboozle

Γράψε, σβήσε…γράψε σβήσε….Η μέρα της μαρμότας…Ξυπνάς σε ένα αποστειρωμένο (;) δωμάτιο νοσοκομείου με ένα λούνα παρκ εκκρεμές στο δεξί σου χέρι…Τα βράδια παίζεις συγκροούμενα αυτοκινητάκια με τις γωνίες του τοίχου και με όλα τα γεωμετρικά σχήματα που προεξέχουν …Ένα κρεβάτι φάντασμα να σε στοιχειώνει, ακόμη και ο πιο άθεος σκοταδιστής θα το ξέπλενε με αγιασμένο νέρο προκειμένου να του χαριστούν λίγα λεπτά απολαυστικού REM.

Εκρηκτικά κοκτέιλ πυρομαχικών κάθε διαμετρήματος  και φακελάκια στερεών πολεμοφοδίων να παρελαύνουν αδιαλείπτως, πρωί μεσημέρι βράδυ,  στις στεγνές, ατροφικές μου φλέβες, στο σακατεμένο μου έντερο, στα σμπαραλιασμένα μου κύτταρα, και στο κουρελιασμένο μου σώμα…Πόσο κρύα είναι η μοναξιά, δεν την θωρείς απλά…την χαιδεύεις. Είναι παγωμένη, και όμως πρέπει να συνυπάρξεις μαζί της μέχρι να ανάψουνε ξανά οι φάροι.

Ένας διακαής πόθος να μυρίσεις τον μολυσμένο αέρα της πόλης αρκεί να δραπετεύσεις. Κοιτάς τα καράβια να φεύγουν, εσύ μένεις. Και τότε ξεκινούν τα ατελείωτα ταξίδια πέρα δώθε, η ανικανότητα της αυτοεξυπηρέτησης προβάλει στο  κινηματογραφικό πανί και το ναδίρ της ζωής, σου κουνάει επιδεικτικά το δάχτυλο, για να σου θυμίσει ότι το ζοφερός σκότος δεν είναι προνόμιο κανενός….

Κατά τ’ άλλα επανήλθαμε…με συμπληρωματικά χαμόγελα στον πλανήτη της κοσμοθεωρίας μας…

Αντίδοτο

Posted: Μαρτίου 20, 2009 in Bamboozle
Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ανοίξω το ρημάδι και να πω και εγώ καμιά εξυπνάδα. Με τσεκουρεμένη διάθεση, δανείζομαι τον χρόνο και αποφασίζω να αραδιάσω μερικές λέξεις, στην προσπάθεια μου να δημιουργήσω μια ολοκληρωμένη φράση που να μην δείχνει, στα μάτια μου τουλάχιστον, άναρχη σαν τις εκθέσεις των Ισπανικών. Παρόλα αυτά η καθηγήτρια ομολόγησε μπροστά σε όλη την τάξη ότι δεν έπληξε γιατί ήταν πολύ διαφορετική ….διέφερε λέει από τις καθιερωμένες στερεότυπες «γραμμές» που χρησιμοποιούνται γενικά…
ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ!χαχα Είμαι πεποισμένη πια ότι η λέξη αυτή σηκώνει το γολγοθά της, κουβαλάει μεγάλη ευθύνη στα σπλάχνα της… πόσω μάλλον όταν μιλάμε για μια ανθρώπινη οντότητα ή ακόμα και για μια σχέση…
Έβλεπα το μεσημέρι στις ειδήσεις ότι το κυριακάτικο πρωινό της 22ας Μαρτίου θα συνυπάρξουν στη σκηνή της Αίθουσας των Φίλων του Μεγάρου Μουσικής, γνωστοί και καταξιωμένοι μουσικοί της Καμεράτα, μαζί με τα παιδιά τους, ηλικίας 5-15 ετών. Έδειξε κάποιες σκηνές από την πρόβα του Καμεράτα junior, μίλησαν στο φακό κάτι πανέμορφες ψυχούλες με ματάρες ορθάνοιχτες, σπινθιροβόλες, οι οποίες μουρμούριζαν λεξούλες και αθώα επιφωνήματα. Μίλησαν για μουσική, για συνθέτες, τους έβλεπα να παίζουν βιολί, και συγκινήθηκα τόσο πολύ που έβαλα τα κλάματα….τους θαύμασα απερίγραπτα, τόσο πολύ που τώρα μετανοιώνω που δεν ξεκίνησα την κιθάρα όταν έπρεπε…ποτέ δεν είναι αργά, αλλά το λεω καθαρά από άλλη σκοπιά…θεωρώ ότι θα γινόμουν καλύτερος άνθρωπος, βαθιά καλλιεργημένος μουσικά και θα είχα όλα αυτά τα χρόνια μια συντροφιά…ο δάσκαλος μου, ο οποίος είναι πατέρας 6 παιδιών και ζει μέσα σε 35τ.μ. σπίτι μαζί με την γυναίκα του, μου εκμυστηρεύτηκε τις προάλλες ότι αισθάνεται την απόλυτη πληρότητα, και ανεξάρτητα από την γυναίκα του, η μυστηριώδης Άλλη, η ηλεκτρική του κιθάρα δηλάδη, τον αγκάλιαζε πάντα και τον συντρόφευε στις πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής του και εξακολουθεί να το κάνει: «μου αρκεί που έχω αυτή…» μου λέει, δείχνοντας την!!! Έμεινα άφωνη και βαθιά συγκλονισμένη…του είμαι πραγματικά ευγνώμον…με ταξιδεύει…με αρπάζει από το χέρι και με σπρώχνει προς έναν άλλο κόσμο…όσο πιο αθώος είσαι και ανυποψίαστος τόσο πιο όμορφος φαντάζει ο κόσμος γύρω σου με μια κιθάρα στην αγκαλιά σου…και αυτό διαρκεί για πάντα όσο και αν μεγαλώσεις…
Τώρα θυμήθηκα και εσένα, εσένα που έχεις πλάνο, που χτίζεις καριέρα, δεν έχεις χρόνο για τον εαυτό σου, προτεραιότητες λες, δεν μετανοιώνεις και καλά κάνεις…βολεύεσαι γιατί έτσι σε εξυπηρετεί, έχεις πείσει τον εαυτό σου, πολλές φορές δείχνεις ότι τάχα μου διασκεδάζεις, φαίνεσαι αγέρωχος και αποστειρωμένος…ξέρω και ξέρεις ότι το ξέρω, ότι δεν είσαι έτσι…όταν γρατζουνάς την παρατημένη σου κιθάρα, είσαι εσύ… θυμάσαι όλα όσα έκανες κάποτε, πονάς για τον χρόνο που χάνεις σαν άνθρωπος, για την αγάπη που αφήνεις να φεύγει ανήμπορος να την κρατήσεις, η τέλεια θλίψη αντικατοπτρίζεται στο πρόσωπο σου, πονάς πολύ,έρχεσαι κοντά, μεταμορφώνεσαι και με παρασέρνεις…σε νιώθω…
Και όλα αυτά έχουν την ίδια ρίζα, την μουσική, και την τέλεια ερωμένη, την κιθάρα…
Κάπως αλλιώς ξεκίνησα αλλά who gives a shit…δεν είναι μόνο οι λέξεις μου πια άτακτες αλλά και ολόκληρο το κείμενο…
Πάμε για λυκειακές αναπολήσεις το βράδυ στο Gagarin…και ας μην ακούγαμε πιστά Ονειροπαγίδα..
κλείνουμε με Alanis που σίγουρα έχει κάτι από εκείνα τα χρόνια!!!

StarDust

Posted: Φεβρουαρίου 26, 2009 in Bamboozle

O κατά συρροή εγκλήματιας Μr. Stardust συνεχίζει να διαπράττει τις κακουργηματικές του πράξεις και να στοχεύει στο ψαχνό!!!!!!!!Στη σημερινή Άthensvoice – τι να πω ρε μεγάλε ειλικρινά- η ζωδιακή ανάλυση του Ταύρου έχει τόσο ενδιαφέρον που μου ήρθε να καραφλιάσω!!!!!!!!!!!!!!

Ναι, μπορεί να κάνω σαν κατινάκι αλλά πως είναι δυνατόν – έστω και ας αποτελεί εξαίρεση – να πέφτει τόσο μέσα;;;;;;;; Μίλααααααααααα λοιπόννννννννννν!!!!!!! χαχαχαχαχα

Εξοργιστικόοοοοοοο!!!!! Αι σιχτίρ πρωινιάτικα!!!!!!!!!!!!!!!

ΤΑΥΡΟΣ: Να τολμήσω να ρωτήσω ποιος/α είναι αυτός/ή που ασκεί τέτοια εξουσία πάνω σου και σου φαίνεται τόσο σέξι που μερικές φορές δεν έχεις μυαλό για τίποτα άλλο; Ναι, ναι, ναι… Μιλάμε για τον Άντρα ή τη Γυναίκα που τους βλέπεις με εσώρουχα με το που μπαίνουν στο δωμάτιο ή στο χώρο που βρίσκεσαι. Είναι δύσκολο να πει κάποιος αν τέτοιου είδους περισπασμοί επηρεάζουν τη δουλειά σου ή αν αυτοί οι άνθρωποι σε γλιτώνουν από άλλα προβλήματα που θέλεις να ξεχάσεις. Ό,τι κι αν συμβαίνει στο μέτωπο των σχέσεων και των κρυφών επιθυμιών, ο μίνι μαραθώνιος με την καριέρα σου δεν έχει τελειώσει. Πάνω στο άλογο είσαι με το ιππικό που επελαύνει για να σώσει το επαγγελματικό σου κύρος.

Συναρμολόγηση

Posted: Ιανουαρίου 30, 2009 in Bamboozle

«…απλά βάζεις κάποιες φορές δοκιμαστικό λαμπάκι στο βλέμμα των ανθρώπων, αν ανάψει ξέρεις πως τους θέλεις δίπλα σου, όμως κάποιες φορές αν σκαρφαλώσεις στην αξιοπρέπεια σου και πηδήξεις μετά απότομα…θα δεις ότι αυτό το δοκιμαστικό λαμπάκι μάλλον βραχυκυκλωμένο ήταν. Αυτό που λέω μοιάζει βαρύ, ίσως να’ναι ασήκωτο όμως…δεν παύουν όλες οι ιστορίες, μικρές ή μεγάλες, να ξεβάφουν και να αφήνουν αποτύπωμα»

έτσι μου είπες και με καληνύχτισες…

όπου και αν είσαι…