Archive for the ‘Galactic Cinemascope’ Category

Rev up your bmx’s

Posted: Μαρτίου 28, 2012 in Galactic Cinemascope, Op-inews

Μέχρι χτες το «Μπογιάτι» ήταν ένα ακόμη τοπωνύμιο, ένας οικισμός βόρεια της Αττικής στον οποίο ζούσαν και μεγάλωναν κανονικοί άνθρωποι με κανονικές ζωές,  άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Στο παρελθόν, επισκεπτόμουν συχνά πυκνά την συγκεκριμένη περιοχή λόγω -στενών συγγενικών και φιλικών- δεσμών με πρόσωπα και καταστάσεις. Όλα κυλούσαν ήρεμα, σχεδόν υποτονικά θα έλεγα. Το μοναδικό πράγμα που διατάραζε εκείνη την ατέρμονη γαλήνη ήταν ο ήχος του τραίνου που χλιμίντριζε κάθε φορά που διέσχιζε τις τσαλακωμένες ράγες.

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια βέβαια και τώρα λέγεται ότι οι γηγενείς, πιτσιρικάδες της εποχής, μαζί με  φίλους από κοντινές περιοχές, φορούν φτερά στα άκρα, freestyle attitude ανθεκτικό στις κακουχίες, καβαλούν χρωμομολυβδένια ποδήλατα και «ροτάρουν» δαιμονισμένα σε χώμα και άσφαλτο. Οι μέρες Βogiati-ζονται ευχάριστα, ο «καθωσπρεπισμός» της βόρειας συνοικίας  διαλύεται όταν οι τροχοί τους αρχίζουν να spin-άρουν σταθερά στις 360 μοίρες . Φήμες, επίσης, λένε ότι το «Μπογιάτι» land έχει μεταλλαχθεί σε ένα ατελείωτο ride park, «προτεκταράτο» κάποιων ανυπέρβλητων bmx-άδων . Αυτοί οι «επιτήδειοι» ασελγούν σε κιγκλιδώματα και σκάλες σχολείων, εκκλησιών, πάρκων, σε αυτοσχέδιες ράμπες και τοίχους, σε χωμάτινα «άλματα» που χτίζουν οι ίδιοι για να καταστρέψουν, δευτερόλεπτα αργότερα, επιδέξια με τα μανιακά ακροβατικά τους. Κάτι μου λέει όμως ότι αυτός ο αλλοπρόσαλλος, τολμηρός χορός στον αέρα δεν χωράει σύνορα, είναι ακατάπαυστος και εκτυλίσσεται παντού, εντός και εκτός επικράτειας.

Και για του λόγου το αληθές, αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην παρουσίαση του full length ΒΜΧ video με τίτλο  “When the week ends”,  την περασμένη Πέμπτη στο Τramp, όπου διαπιστώσαμε ιδίοις oμασι ότι το Bogiati crew μπορεί να έχει σώας τας φρένας αλλά δεν έχει «σύνορα». Το βίντεο άρτια φτιαγμένο από τον Τ. Κοσματόπουλο, με υπέροχες λήψεις από όλη την Ελλάδα, εκλεκτά επιλεγμένο μουσικό υλικό και καθηλωτικά κοντινά πλάνα δεν υστερεί σε τίποτα από αυτά που πλασάρουν ξένοι ομοϊδεάτες τους. Το απολαύσαμε λεπτό προς λεπτό με κομμένη την ανάσα, με ένα μειδίαμα στα χείλη και με την βεβαιότητα ότι εδώ στην Ελλάδα η οργή των νέων και η ανασφάλεια για το μέλλον γίνεται δημιουργία. Congrats.

Τι σχέση έχουν ένας πρώην εγκληματολόγος,  μια εταιρεία παραγωγής,  ένας ονειροπόλος τρωκτικούλης  και ένα χρυσαφένιο αστεράκι;

Πράγματι, ένα από τα πιο αγαπητά στο κοινό βιβλία του λατρεμένου μας παραμυθά Ευγένιου Τριβιζά, έγινε ταινία υψηλής ποιότητας τρισδιάστατων ψηφιακών κινουμένων σχεδίων (3D), φόρεσε τα καλά του και  παρουσιάστηκε τα Χριστούγεννα του 2007 στην ΕΡΤ.

Τώρα θα μου πεις, περσινά ξινά σταφύλια…..μην βιάζεσαι…Άσε με να ολοκληρώσω….

Προς μεγάλη μου χαρά λοιπόν διαπίστωσα ότι η  εταιρεία παραγωγής Time Lapse Pictures  είναι διεθνές προιόν ελληνικής καταγωγής… και σαν να μην έφτανε αυτό…. έχει στα σκαριά και για φέτος τα Χριστούγεννα , μια νέα ταινία που θα μοιράσει πολλά τρισδιάστατα χαμόγελα , το «Ένα δέντρο μια φορά» , σε σενάριο πάλι του ίδιου εξωγήινου συγγραφέα…

Τα παιδάκια ας αναμένουν στους δέκτες τους, 34 ημέρες έμειναν μέχρι τη Θεία Γέννηση…Και εμείς υπομονή κάνουμε , για άλλους λόγους προφανώς…

Αλλά ας πάρουμε μια μικρή γεύση από το  trailer με το περιβόητο cute ποντικάκι με τα «πλουμιστά» αυτάκια…

The Sasha´s Grey Experience

Posted: Νοέμβριος 8, 2009 in Galactic Cinemascope

the_girlfriend_experience_movie_poster11

«…Με τα σκούρα βαμμένα μάτια της, τα σκούρα ίσια μαλλιά και το μικροκαμωμένο σώμα της, η Chelsea είχε τη δυνατότητα να είναι το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Η Chelsea όμως θέλει να πουλάει τον εαυτό της ως συνοδός επιπέδου. Με την ανύπαρκτη αφοσίωση της, την έλλειψη κουλτούρας και την άρνηση της να δεσμευτεί, η Chelsea δεν θα μπορούσε να μαγέψει ούτε τον Forest Gump. Και από εκεί ακριβώς ξεκινάει το πρόβλημα. Ακριβώς όπως τα μικρά της στήθη συρρικνώνονταν στο άγγιγμά μου, έτσι και το πουλί ενός έμπειρου άντρα δεν σηκώνεται στο ψυχρό άγγιγμα του χεριού της, στο κρύο και χαλαρό αγκάλιασμα του στόματος της. Και παραθέτουμε την εξαιρετική σοφία του Jamie Gills στο «Misty Beethoven», αυτός ο αριθμός είναι το ναδίρ του πάθους, οι ωραίες στιγμές δεν είναι εγγυημένες για όλους»…

Crash test:

Τα πιο δυνατά λεπτά της ταινίας.

Aτμοσφαιρικά snapshots.

Παρόλαυτα, μάλλον υπερτιμημένη θα την χαρακτήριζα, πέρασε και δεν άγγιξε……Δεν μετανιώνω που τελικά μας πήρε ο ύπνος εκείνο το βράδυ και δεν προλάβαμε την πρώτη προβολή στο Δαναό…μ’αρέσει που έκανα και ολόκληρο αγώνα για να βρω δυο εισιτήρια …

Young Freud in Gaza

Posted: Αύγουστος 19, 2009 in Galactic Cinemascope
I will preserve the purity of my life and my arts
Επιστροφή στην πόλη με κινηματογραφικά νέα. Ενόψει του 15ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας που θα λάβει χώρα στο γνωστό Τρίγωνο των Βερμούδων (16-27 Σεπτεμβρίου), έχω να σας προτείνω κάτι διαφορετικό…μια πραγματικά δελεαστική πρόταση που συνδυάζει διακοπές με σινεφιλικές αναζητήσεις…
Το Πρώτο (1ο) Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ για Θέματα Υγείας, το οποίο βρίσκεται υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, θα πραγματοποιηθεί στη νήσο Κω, από 1 έως 6 Σεπτεμβρίου. Πρόκειται για το μοναδικό φεστιβάλ στον κόσμο με αυτήν τη θεματολογία και του οποίου το πρόγραμμα περιλαμβάνει μέχρι και εκλαϊκευμένες διαλέξεις για την πρόληψη.
Ξεχωρίζει το ντοκυμαντέρ του 27χρονου Αγιέντ, του μοναδικού εν ενεργεία ψυχολόγου στη βόρεια Γάζα, για την βάναυση και ζοφερή πραγματικότητα που μαρτυρούν οι εξομολόγησεις στον φακό πρώην μαχητών της Χαμάς, γυναικών και παιδιών που είδαν με τα μάτια τους, τους δικούς τους να κατακρεοργούνται. Για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ στα παρακάτω λινκ:

http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=72848

45′ λεπτά…Πόσες λέξεις θαρρείς πως μπορούνε να χωρέσουν στα χείλη; Ο πόνος; Αρκούν λίγα λεπτά για μια ωδή στον απόκωφο πόνο; Σ’ ένα τασάκι βρίσκονται σβησμένα τα όνειρα σου…λένε κάποιοι ξεχασμένοι (;) στίχοι…ή μήπως αγάπησες περισσότερο τον εαυτό σου, την τακτοποιημένη σου ζωή, ερωτοτρόπησες με τους ογκόλιθους της λογικής σου, φλέρταρες με τον φόβο, και παραιτήθηκες… Μια έντονη διαμάχη για το αν υπάρχει έρωτας, τι συμβαίνει τελικά…σε κατακλύζει μονομιάς, χάνεται και γίνεσαι στάχτη μαζί του ή σε διαφεντεύει για πάντα…;
Ξαφνικά ακούγεται μια μελωδία, ντο ρε μι… χαμηλός φωτισμός, ημίγυμνοι, σκιές στο ημιφώς, άλλοτε ονειρεύονταν, πετούσαν… αγαπήθηκαν με την καρδιά στα χέρια για λίγα λεπτά και ύστερα χώρισαν…ένα νόμισμα θα ήταν το πεπρωμένο τους…αυτό θα τους ένωνε ή θα τους σκόρπιζε αιώνια…
Περάσαν τα καλοκαίρια, τα ονόματά τους ποτέ δεν μας τα είπαν…για εκείνον ήταν το 100% τέλειο κορίτσι, για εκείνη ήταν το 100% τέλειο αγόρι.
…εκείνη κουλουριασμένη γύρω από τα ατίθασα μπράτσα της… γράφει σε εκείνον…αμυδρά την ακούω να παραλυρεί, ένας αχνιστός ψίθυρος ξεφεύγει μέσα στο σκοτάδι, του λέει «με ξεγέλασες»…ένας καθρέφτης από εκείνους που δεσπόζουν στα μπαρ των φιλμ νουάρ, ο καπνός από το τσιγάρο κεντάει τα πνευμόνια του, το πρόσωπο του εκπέμπει μια λάμψη θλιμμένη, θαμπή…δεν είναι ο ίδιος…»χειμώνιασε», εκείνος είναι 32, εκείνη 30…
επιμένει όμως, γυρνάει το χρόνο πίσω…περιγράφει μια συνηθισμένη κοπέλα, μια «οπτασία»… ήταν όμως το 100% τέλειο κορίτσι για εκείνον …μας ρωτούσε ασταμάτητα, με ένα ρυθμό…πως καταλαβαίνεις ότι έχεις βρει το 100% τέλειο ταίρι, υπάρχει στα αλήθεια, είναι μια ουτοπία, το διαισθάνεσαι, είναι η μυρώδια του, τα μάτια του, τα μακριά του δάχτυλα…το χρονόμετρο σταματά να χτυπά ηδονικά, και τα δευτερόλεπτα εξανεμίζονται…ανταμώθηκαν ξανά, κοντοστάθηκαν, ήξεραν…ήταν εκείνο το αγόρι 18 ετών, ήταν εκείνο το κορίτσι 16 ετών…οι ευωδίες τους ξαναέσμιξαν, η λογική τους τις απαρνήθηκε…θα σε έβαζα σε μια μπομπίνα ταινίας για να μην σε χάσω πάλι…κανείς δεν το έκανε…κανείς…..πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι…
κρότοι, χειμαρρώδης η μουσική βουίζει στα αυτιά μου, σφηνώνει στα μάτια μου …αφιερωμένο αυτό το κομμάτι σε όλους εκείνους που παραιτήθηκαν, σε όλους εκείνους που δεν βρήκαν το 100% τέλειο κορίτσι ή αγόρι, σε εκείνους που σε άγγιξαν αλλά μετά προσπέρασαν, σε εκείνους που πληγώθηκαν…κλείνω τα αυτιά μου για να μην ακούσω άλλο και παρασυρθώ σε ένα κύμα από αναφιλητά…
επίλογος: «πάρε αυτό είναι για σένα…να το διαβάσεις μόνη σου»

Να αλλάζεις το κόλπο.
Να κάνεις πίσω αντί για μπροστά.
Να κρατάς την πρώτη σκέψη αντί για τη δεύτερη.
Να τη λες.
Να μην προσπαθείς να γίνεις η πιο δυνατή αλλά αντίθετα
να δείχνεις αδυναμία.
Στην αδυναμία συναντιόμαστε.
Δεν είσαι μόνη σου…

Να σκέφτεσαι:
από εδώ και πέρα
Μόνο
Χάπι ΕΝΤ

….και όμως…πονάει ακόμη

Choke

Posted: Σεπτεμβρίου 25, 2008 in Galactic Cinemascope

Τα πρωινά… ιστορικός ερμηνευτής στην αποικιακή Αμερική του 15ου αιώνα, μια Αμερική σε προσομοίωση, που κατακλύζεται από εξαρτημένους νυμφομανείς και αυνανιστές σε «έξαρση». Τα βράδια…συχνάζει σε πολυτελή εστιατόρια, εκεί όπου έντεχνα αφήνεται σε ένα νοσηρό και συνάμα κωμικό παιχνιδάκι «πνιγμού» με μια μπουκιά φαγητού. Ο «καλλιτέχνης» φιλοδοξεί, με αυτόν τον τρόπο, να προσεγγίσει «τους σωτήρες του» με γνώμονα το χρήμα που ξεχειλίζει από τα μπατζάκια. Κάπου μεταξύ ουτοπίας, πλασματικής αλήθειας και πραγματικότητας, σεξουαλικής απληστίας και χιουμοριστικής απεξάρτησης, ο ήρωας μας, ονόματι Βίκτορ (Sam Rockwell), αναγκάζεται να παρατήσει τις σπουδές του, ως φοιτητής της Ιατρικής σχολής, για να βρει «δουλειά» ώστε να συντηρήσει την μητέρα του, Άϊντα (Anjelica Huston), που βρίσκεται σε γηροκομείο με γεροντική άνοια. Ο αχόρταγος σεξομανής φίλος μας, έχοντας στο τσεπάκι ατακαδόρικες σκηνές με πικάντικη γεύση, βιώνει το θέατρο του παραλόγου σε ένα νοσοκομείο με ασυγκράτητα παλαβιάρες γριές που τον περικυκλώνουν συνεχώς, ενώ παρασέρνεται σε σουρεαλιστικές καταστάσεις, στην προσπάθεια του να εξερευνήσει την ταυτότητα του. Είναι άραγε κλώνος του Ύψιστου ή νόθο από κούνια. Η γυναίκα του Llewelyn Moss στο No Country for Old Men, Carla, γίνεται Πέϊτζ στο Choke, και καταφθάνει για να δυναμιτίσει τα λεπτά αισθήματα του Βίκτορ που ακροβατούν μεταξύ φόβου και ανασφάλειας. Αυτό είναι και το δίδυμο που τον οδηγεί στο εύκολο σεξ με άγνωστες. Από την άλλη πλευρά, οι σεξουαλικές του περιπτύξεις με την ηρωίδα μας αποτελούν μια θλιβερή παρένθεση στην έως τότε έντονα «επιμορφωτική» μας πορεία στον κόσμο του σεξ με τον Βίκτορ, ένα μάθημα προς αποφυγή για κάθε αναγνώστη που σέβεται τον εαυτό του. Η ύπαρξη της γυναίκας θρυμματίζει, άθελα της, την καλόβολη φιλοσοφία του και αγγίζει απαγορευμένες ζώνες. Το «έγκλημα» συντελείται ταυτόχρονα. Ο Ντάνι, πρώην θύμα των γενετήσιων του ορμών, κολλητός φίλος του Βίκτορ, επιχειρεί αναπάντεχα να καταρρίψει τον μύθο του Βίκτορ. Τελικά, μυείται ή όχι ο πρωταγωνιστής; Δεν έχει καμία σημασία. Γιατί η διαδρομή είναι απολαυστική, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Εξάλλου, δύσκολα μπορεί να ναυαγήσει η μεταφορά ενός έργου δια χειρός Palahniuk στην μεγάλη οθόνη (βλ. Fight Club). Θεωρώ ότι, είναι η καλύτερη ταινία που είδα μέχρι τώρα στο 14ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου (Νύχτες Πρεμιέρας). Η μόνη ταινία που με ενέπνευσε να αποτυπώσω τις σκέψεις μου…και έχω δει ουκ ολίγες μέχρι τώρα. Δυστυχώς δεν είναι θέμα λάθος επιλογής ταινιών από πλευράς μου, είναι το γενικό κλίμα…και θεωρώ σαφώς ότι είναι ατυχείς οι φετινές επιλογές της ομάδας του Σινεμά. Να επιφυλάσσομαι…;

A Elite da Tropa

Posted: Σεπτεμβρίου 16, 2008 in Galactic Cinemascope

Tropa σημαίνει στρατός. Elite σημαίνει καθετί εκλεκτό, συνήθως συνυφασμένο με εξουσιαστικά σύνδρομα. Ένα το κρατούμενο. Μιξάρουμε τα δύο αυτά συστατικά στο μπλέντερ, με μια σκελίδα ατέρμονης βίας που μασουλάει λαίμαργα τα κόκαλα σου, όπως ο γλοιώδης αρουραίος το σάπιο τυρί, και λίγο μπόλικη αφύπνιση που γρονθοκοπεί το στομάχι σου ρίχνοντας σε knock out. Και η συνταγή πέτυχε. Όλα τα όργανα σου κοχλάζουν με εκείνον τον άρρυθμο χτύπο που υποδηλώνει τρόμο. Η ανατομία σου αναπνέει με ένα βρυχηθμό. Είναι σχεδόν απάνθρωπη η πορεία σου προς την συνειδητοποίηση του τι σημαίνει να ζεις στις βραζιλιάνικες φαβέλες. Και είναι τουλάχιστον εμετικό να αντικρίζεις τους Επίλεκτους των ειδικών δυνάμεων καταστολής να ανακρίνουν βαποράκια με την μέθοδο της πλαστικής σακούλας. Αναφερόμαστε στην νέα ταινία-μαμούθ του σκηνοθέτη José Padilha, La Tropa de Elite, που περιγράφει άκομψα, σκληροπυρηνικά, με ένα ντοκουμενταρίστικο στυλ τη στυγνή πραγματικότητα που σκεπάζει σαν πέπλο την πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο. Η κάμερα στο χέρι και ο εφιάλτης ξυπνά.
Το 1997, πριν την επίσκεψη του Πάπα στην πόλη, η αστυνομία του Rio de Janeiro σε συνεργασία με την ΒΟΡΕ (ειδικές δυνάμεις) αναλαμβάνει να «καθαρίσει» μια φαβέλα κοντά στη βίλα του αρχιεπισκόπου που θα τον φιλοξενήσει. Ο «καθαρμός» εξελίσσεται σε ένα είδος εθνοκάθαρσης των παρασίτων που παραμονεύουν και μυούν τους κατοίκους στα ναρκωτικά και στον αιφνίδιο θάνατο. Ανεπιστρεπτί.
Αρκούσε μια πνιγερή, υγρή βραδιά στο θερινό σινεμά του Ψυρρή για να βρεθώ συνένοχη της διμοιρίας που φέρει σαν έμβλημα της, την πειρατική κεφαλή/ή κρανίο…
Υ.Γ. η ταινία κέρδισε την Χρυσή Αρκτο στο Βερολίνο!!!